| |
 |
the magic of recluse
Boek | fantasy
|
24 April 2008 | 19:26:36
|
|
"You call exessive order boring. That is a personal value judgement. When you apply that boredom to order, you are the one who says that boredom is necessary to avoid evil. Boredom is not a component of order. It is only your reaction."
Op de kaft: Fascinating! A big, exciting novel of the battle between good and evil, and the path between.
Verhaal over het land Recluse waar alles draait om orde en perfectie. Maar orde hangt altijd samen met chaos. Om chaos in Recluse te voorkomen worden mogelijke storende factoren op expeditie gestuurd, de wijde wereld in. Lerris is een van die rusteloze elementen. Hij moet op pad met een opdracht die hij niet begrijpt.
Het boek is vlot geschreven en entertainend. Karakters worden niet heel grondig uitgewerkt waardoor het die diepere laag niet bezit. Aangenaam vakantievoer.
|
|
|
|
the new life - orhan pamuk
modern
|
30 Maart 2008 | 17:48:57
|
|
"The fantasy awakened such terror in my being that, just as I had done the first day when I read the book, I fearfully moved my face away as if to escape the light that surged from the pages. I was agonized to see my body here, in this other life, left dumbstruck in the silence of my room, the peace provided by my table, the stillness of my arms and hands, my belongings, my pack of sigarettes, my scissors, textbooks, curtains, my bed." p86
achterkant:
Osman, a young university student, becomes obsessed with a magical book that delves into the dangerous nature of love and self. He turns his back on home and family, abandons his studies and goes on a search for the meaning of the book's darker secrets. Part road novel, part metaphysical thriller, The New Life was, on initial publication, the fastest-selling titel in Turkish history. Displayings all of Pamuk's characteristic wit and elegance, it is a stunning evocation of a nation suspended perilously between east and west.
Hoewel dit boek me de rillingen gaf, bleef ik doorlezen. Het deed me nogal intens en donker voor, of misschien zegt dat alleen maar iets over mijn eigen gemoedstoestand. Fraai opgezet verhaal rijk aan details. Ik ben nooit in Turkije geweest, maar kon het Turkse landschap desondanks zo goed als voor me zien. Interessante spanningen tussen stilstand en groeien, tussen stad en dorp, oost en west, tussen realiteit en fantasie, een sympathiek boek kan ik het echter niet noemen. Heb nog dagenlang met allerlei vragen rondgelopen, en dat gebeurt niet bij ieder boek.
|
|
|
|
midden op de weg zo hard mogelijk
Boek | modern
|
29 Maart 2008 | 15:11:33
|
|
"Ik ben een sukkel, een rijkeluiskind, een nietsnut. Zelfs na zijn dood behoedt mijn grootvader me nog voor een boete. had ik zijn charme maar, zijn aangeboren talent voor sociale contacten, zijn overredingskracht. Mijn arrogante gedrag is zo treurig, temeer omdat ik dit huis, deze auto, het geld niet eens zelf heb verdiend. Je hebt mensen die wat voorstellen en mensen die zouden willen dat ze wat voorstellen."
Achterkant boek: Arthur, de hoofdpersoon van Midden op de weg, zo hard mogelijk , erft de Brabantse boerderij van zijn grootvader. Op zolder vindt hij een doos met brieven uit de oorlogstijd van zijn grootvader gericht aan zijn grootmoeder. In die brieven vertelt hij over zijn werk als spion voor de geallieerden. Wilde zijn grootvader dat hij deze verzameling brieven zou vinden? En hoe kon het dat zijn grootvader in de oorlog zo openlijk aan zijn vrouw over zijn spionagewerk schreef? Hoe authentiek zíjn die brieven precies?
Fascinerend verhaal dat ook nog eens op authentieke gebeurtenissen blijkt te berusten. Met de brief als afwisselingsvorm een snel en indringend geheel. Op de achtergrond een blik op het Nederlandse oorlogsleven die, juist door de liefdevolle tussen neus en lippen manier, of liever, als een doortrapte opa of inspecteur Maigret, goed aankomt.
Lezen!
|
|
|
|
Laura Bush leest
Raadsel |
|
04 Februari 2008 | 19:12:53
|
 Haar man mag dan al wel bekend staan om zijn versprekingen, gebrek aan geografische kennis en etiquette, first lady Laura Bush laat het niet aan haar hart komen. Toen een reporter van Fox News haar tijdens een interview vroeg wat ze momenteel las, antwoordde ze dat Orhan Pamuk's My name is red op haar nachtkastje ligt. Het boek was een geschenk van de vrouw van de Turkse consul.
Tja, de ene leest boeken van een nobelprijswinnaar, de andere denkt dat Budapest de hoofdstad van Turkije is  .
En iedereen weet toch wel dat ... de hoofdstad is van Turkije.
bron: yvesjoris.punt.nl |
|
|
|
Nederlandstalig Beste Schrijver
Nederlandweerleuk |
|
03 November 2007 | 19:55:46
|
De beste schrijver van
Nederland
150 Nederlandse en
Vlaamse schrijvers strijden om de Gouden Appel
Ronald Giphart en Bert
Natter
Podium, Amsterdam 2007
(oorspr: deel uitmakend
van Kwadraat Groot Literaire Lees Kijk Knutsel en Doe Vakantieboek, Utrecht
1993)
Feuilleton
Voorafgegaan door een
‘voorwoord bij de definitieve en allerlaatste versie’ (deze versie) waarin het
vriendenkoppel een eind wil maken aan het (late) succes van deze hilarische
erudiete vertelling met het aankondigen van deze laatste herdruk (ter
gelegenheid van de Humorboekenweek) waarin menig schrijver te kakken staat en
welke menige te kijken gezette schrijvers de inmiddels (sinds 1993) in de
literaire echelons gestegen manmoedige makers ervan regelmatig in het echt
tegenkomen, met in hun achterhoofd de woorden die ze eens over ze durfden
uiten, en die ze, ressentimentelijk, vermoeden in de giftige tongen van dezen.
(met Martin Bril stond
Giph inmiddels samen tegelijk op 1 podium in 1 programma, Bril die destijds nog
zwaar verklonken aan zijn vriend Van Weelden een van de geniale running gags
vormt / samen bijv met een Cees Nooteboom die telkens... leest u maar!)
Het gaat hier om een
ongelofelijke dijenkletser die feuilletonmatig de hele Nederlandse literatuur
der jaren tachtig op de hak neemt.
Cult, een absolute
aanrader.
Denk alleen al aan de
schrijfster die bijna wanhopig steeds naar een tentgenoot op zoek is onder het
uitroepen van kreten als: Kom bij mij! Gezel-lig!
En meer dan gezellig
krijgt de eerste gezel het dus ook die, bij gebrek aan beter, dan maar op haar
uitnodiging ingaat.
Met zoveel plezier is
maar weinig literaire aan te merken werk geschreven. En ook nog leesbaar,
buikschuddenlachbaar, een glimlach om je lippen die niet geforceerd is, die je
meent te moeten vormen, die je gewoon vrijwillig vormt omdat het echt om te
lachen is, goede vondsten zijn, geinige of geniale invallen.
De plot?
Die leest u aan het eind.
Neem maar een hap van dit appeltje voor de dorst om door de huidige woestijn
van gebrek aan traditie en voorgangers heen te worstelen met dit boekje.
PS, het gaat dus om al
die bekende schrijvers die strijden om de gouden appel, zoals de titel al
aangeeft. Enfin. Qua verhaal dus.
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
the boy in the striped pyjamas - john boyne
Boek | modern
|
01 November 2007 | 10:53:53
|
|
"You see?" said Bruno from the corner of the room, feeling quietly pleased with himself because whatever it was that was out there - and whoever they where- he had seen it first and could see it whenever he wanted to because they where outside his bedroom window and not hers and therefore they belonged to him and he was the king of everything they surveyed and she was his lowly subject.
Achterkant: The story of The Boy in the Striped Pyjamas is very difficult to describe. Usually we give some clues about the book on the cover, but in this case we think that it will spoil the reading of the book. We think it is important that you start to read without knowing what it is about.
If you do start to read this book, you will go on a journey with a nine-year-old boy called Bruno. (Though this isn´t a book for nine-year-olds.) And sooner or later you will arrive with Bruno at a fence. Fences like this exist all over the world. We hope you never have to cross such a fence.
Precies het niet vertellen was voor mij al genoeg reden om hem te kopen. Vergt moed, los van wat de reden erachter dan ook mag zijn. En ik werd niet teleurgesteld. Een aanrader voor iedereen die van goed vertelde verhalen houdt! Het komt steeds vaker voor dat een volwassen schrijver het perspectief kiest van een kind. Denk aan " The curious incident with the dog in de nighttime" van Mark Haddon of eerder al Roddy Doyle´s "Paddy Clarke ha ha ha". Ook Boyne slaagt er wonderwel in zich te verplaatsen. En dat nieuwe perspectief geeft verrassende inzichten. Kortom. Niet meer verder zoeken naar voorinformatie: Lezen!
Boek: De jongen in de gestreepte pyjama
|
|
|
|
slotpleidooi - James Patterson
Boek | thriller
|
31 Oktober 2007 | 22:55:18
|
|
"Nadat ik Fenton op het hart had gedrukt dat hij zich gedeisd moest houden en voorzichtig moest zijn, zat ik achter mijn bureau en voelde me verschrikkelijk machteloos. Sammy had gelijk: het imperium sloeg terug. En mijn vrienden kregen de volle laag. Het lichtpuntje van die dag verscheen tussen vijf en zeven minuten over half tien. Pauline Grabowski, onderzoeksmedewerkster, stak haar hoofd om de deur van mijn kamer en hield een zak van een donutwinkel omhoog."
achterkant: Jack Mullen is een jonge, ambitieuze rechtenstudent. Hij heeft een knappe vriendin, loopt stage bij een succesvol advocatenkantoor en niets lijkt hem in de weg te staan. Wanneer hij voor een korte zomervakantie terugkeert naar huis krijgt hij een zware schok te verwerken. Zijn jongere broer Peter is diezelfde dag verdronken. De politie doet de zaak af als een ongeluk, maar Jack legt zich hierbij neer. etc etc.
Prima vakantievoer. De geciteerde zinnen hierboven vertellen eigenlijk al het hele verhaal. Vlot geschreven zonder rare fratsen of al te grote verrassingen. Dat zou wat te veel gevraagd zijn vermoed ik. Zoals de achterkant ook al vermeldt: James Patterson is een van de populairste en bestverkopende auteurs ter wereld. Vijf euro is een mooie prijs, eens kijken wie ik er nu eens mee ga verblijden...
|
|
|
|
de grote pianola - kurt vonnegut
Boek | science fiction
|
30 Oktober 2007 | 22:24:35
|
|
"Ik vond het erg verrassend - ik bedoel dat stuk waar u vertelt hoe door de Eerste Industriele revolutie het spierwerk werd ontwaard en hoe toen door de Tweede geestelijk routinewerk werd ontwaard. Ik was er erg door geboeid."
... "Voor jou is het nieuw omdat je zo jong bent dat je niets anders kent dan de huidige toestand." "Maar het is eigenlijk een beetje ongeloofwaardig dat niet alles altijd zo is geweest, vindt u ook niet?" ... "Denkt u dat er nog een Derde Industriele revolutie zal komen?
achterkant: De Grote Oorlog en de Tweede Industriele Revolutie zijn gekomen en gegaan. Machines en computers bestieren en produceren alles en hebben de mens bevrijd van zwoegen en sloven en hem in ruil het recht op verveling en een doelloos gevoel gegeven. Doctor Paul Proteus, lid van de elite van managers en ingenieurs met werk, ziet dat het niet goed is. Bij toeval raakt hij betrokken bij de Spookhemden, een geheime organisatie die de wereld terug wil geven aan de mensen.
En: Dit is Vonneguts eerste roman. Hij vestigde er zijn naam mee in de science fiction, maar in weze is hij een ´normale´schrijver die soms gebruik maakt van de attributen van de SF.
Sommige mensen kunnen niets met SF. Te abstract, te ver weg van de realiteit. Ik mag het meestal wel. In dit geval is het verhaal niets anders dan een karikatuur van de werkelijkheid. Door de overtrokken lijnen ontstaat er overzicht en biedt het boek als een spiegel een soort reflectie. Is een mens niets anders dan zijn eigen nuttig voelen? Zijn ergernis en verveling per definitie negatieve dingen? Vonnegut geeft blijk van een pessimistisch wereldbeeld - of misschien wilde hij slechts een punt maken- hij laat het niet goed aflopen. Interessant detail, de man komt uit America, het land van de happy endings.
Ondanks de grijze haren van dit boek (eerste druk 1970) is de inhoud verrassend actueel. Een aanrader voor iedereen die graag vragen stelt bij waar we heen gaan.
|
|
|
|
I.M. Jan Wolkers
Boek/Jan-wolkers | klassiek
|
22 Oktober 2007 | 10:37:21
|
''De eeuwigheid is het ogenblik waarvan je zegt,
dat zal ik nooit vergeten.'' Jan Wolkers
''Ik kan niet met de pen schrijven, dat komt door mijn tweeledige aanleg - beeldende kunst en schrijven. Zodra ik een pen in mijn hand heb, ga ik tekenen. Met een pen kan je een krullentrekker worden, en dat is gevaarlijk voor het schrijven. Het grote voordeel van de machine is, dat het schrift het dichtst bij het eindprodukt staat: het boek. Schrijven is in de eerste plaats lezen. Als ik typ, lees ik. Dan zie ik de tekst heel duidelijk voor me, ook typografisch. Zelfs de kaarthouder, dat ijzeren driehoekje, heb ik van mijn machine laten weghalen, omdat het het lezen bemoeilijkte. Ik concentreer me op de herbeleving van datgene wat ik schrijf. Het schrijven met de pen zou me storen, je ziet dan steeds zo'n rare papegaaiebek naast je, want dat is zo'n hand met een pen erin; een papegaaiebek met een onzindelijk staafje erin waar iets uitvloeit. Het schrijven met de pen kan tot vele gevaren leiden. Je zit te dicht op het papier. Er is geen afstand. Schrijf je op de machine, dan ben je minder snel geneigd de emoties van een padvinder wiens tent in brand staat op het papier te zetten. Een schrijver moet, vind ik, ijs in zijn kop hebben. De schrijver die met rooie wangen en zweetdruppels op het voorhoofd de ene na de andere zin op het papier dondert, wantrouw ik.''
''Als beeldhouwer en schilder heb ik altijd een staand leven geleid. Toen ik op mijn eenendertigste ging schrijven, vond ik dat zitten erg moeilijk. Ik heb toen een hele goeie stoel gekocht, een result-stoel van Friso Kramer. Hij staat daar, aan de eettafel. Op die stoel zit je perfect. Nu zit ik op een AKD-stoel van Friso. Ook perfect. Een rechte stoel die steunt in de rug. Als je schrijft, mag je niet lui zitten. Je moet zitten alsof je ieder moment op moet kunnen springen. En de zitting moet hard zijn, anders krijg je van die wekige schrijversbillen. Mijn billen zijn hard en gespierd. Sommige mensen zullen nu wel zeggen: altijd al gedacht dat Wolkers' schrijven meer met zijn kont dan met zijn hersens te maken heeft. Maar dat is minder denigrerend dan je denkt. Wat de mens vooral van zijn mededieren onderscheidt, zijn zijn billen. Sommige beesten hebben een behoorlijke herseninhoud (de dolfijnen bijvoorbeeld), maar dieren met grotere bilspieren zijn er niet. Want die billen hebben te maken met het rechtop gaan staan, daarom zijn ze zo groot. Ik zit niet voorovergebogen te schrijven. Nee, ik zit rechtop'.''
''Het schrijven heeft bij mij te maken met sterke emoties. Die moeten zo koel en afstandelijk mogelijk op het papier komen. Vergelijk het met lava. Je kunt die lava als een wilde massa van de berg laten stromen, je kunt het ook in banen leiden, je kunt de stroom kanaliseren, en dan ontstaan er wegen waarop je kunt lopen. Ik bewonder vooral Nabokov om de afstandelijke manier waarop hij schrijft. Als je bewust en goed schrijft, kun je niet achter elkaar doorrammen. Ik schrijf zelden meer dan een paar pagina's per dag. Soms schrijf ik maar enkele regels. Een schrijver moet het in zijn benen voelen als zijn held van de ene hoek van de kamer naar de andere loopt. En dat is nog maar het simpele begin. Hij moet immers ook de reden aangeven waarom de hoofdpersoon naar de hoek van die kamer loopt. Die kleine tocht van hem moet een betekenis hebben. Een golf in de woeste stroom waarop het hele boek wordt voortgestuwd.''
''Ik ben met de bijbel opgevoed. In de bijbel wordt nooit een bellefleur beschreven omdat die vrucht zo mooi is. Als er in de bijbel sprake is van een appel, dan wordt die aan iemand gegeven. Zodoende ontstaat het drama van de wereld. Alles wat in de bijbel staat, heeft een functie. Iedere zin die ik schrijf, moet zin hebben. Waar het bij het schrijven om gaat is om de exacte verwoording te vinden van datgene wat je te zeggen hebt.’ Ik citeer uit ‘Dominee met de strooien hoed’: Ik keek naar mijn schoenen waar de veters als verminkte sprinkhanen overheen bungelden. Hij: ‘Ik heb die zin niet geschreven omdat ik hem mooi vond. Met dit ene beeld geef ik het drama van dat jongetje weer. De aanval op de ontluikende sexualiteit.'' Uit Schrijven van Jan Brokken (1980)
|
|
|
|
Man Bookerprize 2007 - Anne Enright
Boek | literatuurprijzen
|
18 Oktober 2007 | 16:40:01
|
Tuesday 16 October, Anne Enright was named the winner of the £50,000 Man Booker Prize for Fiction for her novel The Gathering, published by Jonathan Cape.
Enright, 45, is the second Irish woman to win the prize, joining compatriots Iris Murdoch, Roddy Doyle and John Banville who won the prize in 1978, 1993 and 2005 respectively.
Chair of the judges, Howard Davies, made the announcement, which was broadcast live on the BBC Ten O’ Clock News, at the awards dinner at the Guildhall, London.
Howard Davies said:’The Gathering is an unflinching look at a grieving family. It’s the bleakness of one woman’s vision, a bleakness rooted in her family, her marriage and the death of her brother.’
Davies said that the winning title was a ‘powerful, uncomfortable and even at times angry book’ but went on to explain that the family epic was a ‘very readable and satisfying novel’.
Speaking earlier on Radio 4’s Today programme, Anne Enright admitted that ‘when people pick up a book they may want something that will cheer them up, in that case they shouldn’t really pick up my book… my book is the equivalent of a Hollywood weepie.’
Howard Davies confirmed that the judges’ decision had been unanimous. He divulged that when they had put The Gathering on the longlist they ‘didn’t expect it to emerge as a winner.’ He went on to say, ‘It is a very intense piece of writing which does repay re-reading.’ |
|
|
|
Bunker Hill bunkeren
Amsterdam | modern
|
18 Oktober 2007 | 13:08:46
|
Bunker Hill – tijdschrift met literatuur
Dubbeldikzomernummer – nr 27-28, juli 2004
Uitgave Stichting Bunker Hill en uitg. Thomas Rap
Literaire tijdschriften zijn DUUR. Laten we elkaar geen mietjes noemen.
Natuurlijk betaal je de kwaliteit van de waar (vaak mooi papier en opmaak, entoch: over de inhoud valt meestal te twisten: meestal gevuld met stukken van vriendjes en vriendinnetjes van de redactie of rijmprobeersels van de redactie zelf, alors passons) – maar de waar wordt vaak zwaar gesubsidieerd door culturele en letterenfondsen: waarom dan niet een paar duizend euro er nog bij en het tijdschrift zo geprijsd dat je het als armlastige literatuurliefhebber éérder uit het rek pakt dan pas in de ramsj voor 2,50 bij De Slegte (zoals in dit geval)?
Mijn oplossing is (behalve aanpappen met de oprichter van Krakatau – welk kwaliteitvol powezieperiodiek overigens nieuw de luttele somma van 3 euro slechts kost): af en toe een bibliotheek in en een jaargang doorbladeren/lezen. Of idd bij een goedkopere gelegenheid aanschaffen. Waarbij laatste oplossing voor een noodleidend tijdschrift al te laat kan zijn, omdat het wellicht inmiddels is opgeheven wegens gebrek aan belangstelling, te grote voorraaden, etc: wat wil men? Een mooi en duur tijdschrift maken (dure papiersoort en hoogwaardige druktechnieken) – of hun boodschap, de inhoud verspreiden? (als het tegenwoordig al niet veel goedkoper maar ook met minder cachet via internet gaat) (oplossing: brand de internetversie op cd’s die je al kunt verkopen voor 1 euro...)
Wat is de inhoud?
Meestal een redactioneel wat in tegenstelling tot de elitaire pretentie vaak in het jolige wordt gehouden, alsof het editoriaal de sluitpost is van de inhoud (terwijl het de ingang, het presentatieblaadje moet zijn).
‘Met enige trots presenteert de redactie van Bunker Hill het dubbele zomernummer van 2004, waarin u stof tot dromen zult vinden om zon, buitenlucht en culturele komkommertijd te kunnen doorstaan.’
Leest u het nog eens en plaats zelf uw kritische opmerkingen over deze openingszin van dit redactioneel (ik bedoel als je kritisch wilt zijn natuurlijk, niet als je alles bereid bent te slikken met de zilveren paplepel).
Eindigd met: ‘Al met al, dunkt ons, voldoende proviand voor een lange zomer.’
Ik bestel een kopstootje.
Enfin: dit nummer is wel de moeite waard vanwege een ‘schrijversvertrekken’ met Hafid Bouazza, die mij in zijn antwoorden aan Martijn Mertens (familie van literatuurwetenschapspaus Anthony Mertens???) en Maartje Somers verleid toch nog eens een nader blik op zijn ouevre te werpen.
Verder allochtoon-verantwoord omdat er OOK nog een verhaal van Abdelkader Benali in staat (met de provocerende titel ‘Dicht bij Jezus’) en een stuk over de helden van Ramsey Nasr.
En Jan Willem Anker, is dat familie van Robert Anker?
Het zijn vragen die je je stelt, in een cultuur die door de grachtengordel geregeerd wordt en waarin families als De Mol of Krabbé ongegeneerd het medialandschap weten te beheersen... en schrijftalent van Reve op Van het Reve overgaat...
Nog stukken ook van: blogheld Walter van den Berg (over 4 katten).
En de rommelaar Gummbah, hier ook geapprecieerd als dichter (stelt u zich van Lit nu een Gummbahtekening voor met een figuurtje – met moeite uit de Indische Inkt gekomen – wat braakt uit zijn ontzettend grote en rotte bek).
Nee, meer dan 2,50 of een gratis stiefkwartiertje in een bibliotheek heb je er niet voor over...
NU dus – drie jaar na dato - voor een rechtvaardige prijs bij De Slegte (gekocht in: Amsterdam).
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
shortlist Man Bookerprize 2007
Boek | literatuurprijzen
|
02 Oktober 2007 | 18:49:56
|
The six shortlisted books were chosen from a longlist of 13 and are:
- Darkmans by Nicola Barker (4th Estate)
- The Gathering by Anne Enright (Jonathan Cape)
- The Reluctant Fundamentalist by Mohsin Hamid (Hamish Hamilton)
- Mister Pip by Lloyd Jones (John Murray)
- On Chesil Beach by Ian McEwan (Jonathan Cape)
- Animal’s People by Indra Sinha (Simon & Schuster)
Howard Davies, Chair of Judges, comments:
“Selecting a shortlist this year from what was widely seen as an exciting longlist was a tough challenge. We hope the choices we have made after passionate and careful consideration, will attract wide interest.”
The panel commented on each of the titles as follows:
Darkmans – an ambitious and energetic contemporary ghost story with a vibrant cast of characters, set in modern day Ashford.
The Gathering – a very accomplished and dramatic novel of family relationships and personal breakdown in Ireland and England.
The Reluctant Fundamentalist – this is a subtle and thoughtful examination of the raw meat of Anglo-Saxon capitalism, and one man’s personal response to working within it.
Mister Pip – Mr Pip is well-rooted in dramatic and frightening events in Papua New Guinea, with vivid characters and a fascinating literary frame of reference.
On Chesil Beach – a tight and beautifully written narrative which sustains high emotional tension throughout.
Animal’s People – Indra Sinha is an engaged campaigning novelist. The book clearly draws from real life events in Bhopal, but is a sustained imaginative creation in its own right, with intriguing parallel use of new media.
|
|
|
|
winnaar Man Bookerprize 2006
Boek | literatuurprijzen
|
27 September 2007 | 14:15:27
|
|
voor de volledigheid alsnog:
is uiteindelijk gewonnen door
Kiran Desai met haar boek 'the inheritance of loss"
|
|
|
|
Vlinderdommooie roman
Showbizz | modern
|
29 December 2006 | 18:47:54
|
Wat ben ik dom!
Als jij kon kruipen in mijn huid
Stipo Jelec
Debuutroman. Stipo Jelec is in 1976 geboren in Bosnië en woont sinds 1992 in Nederland. Hij is succesvol acteur bij Toneelgroep Amsterdam, Theatergroepen Hesp en Omega, in films en televisieseries. Ook is hij theatermaker en werkt samen met cabaretier-schrijver Vincent Bijlo. En kortelings is hij samen met Claire Polders de initiatiefnemer van de site voor schrijvers www.schrijversopelkaar.nl.
Zoveel talent: waarom dan geen roman geschreven?
LiteratuurQueen Vera Illes zei: ‘Je kunt schrijven, doe dat dan ook!’
Omringd door lieve familie en vrienden, ondersteunt door redacteuren als Adriaan Krabbendam (die verantwoordelijk is voor het talent in tientallen boeken van uitgeverij Vassallucci), Ronald Bos - ‘literair adviseur’, en pr-vrouw Eliane Oey werd hartverwarmend dit boek geschreven (dankwoord achterin - zoals de laatste tijd erg populair is als toevoeging: ‘de schrijver’ ploetert niet meer alléén, het is géén product van een gevaarlijke asociale einzelgänger! - als het ware doet hij gewoon wat zijn geliefde omringende medemens van hem vráagt!).
Zoveel deskundigheid en welwillendheid kunnen zich niet vergissen: dit moet een meesterlijk debuut zijn!
Luchtig beschreven schrijnende familietoestanden en adolescentenprobleempjes in een internaat in het door oorlog geteisterde Yougoslavië.
Jongetjes van zestien, die Boris, Pompoen, Kikker heten. De internaatchef Lelijk.
In een taaltje geschreven waar een zestienjarige misschien trots op kan zijn - en dat is er dan literair en geslaagd aan - maar dan wel als het werd uitgebracht als ‘jeugdroman’.
Mislukte lolbroekerijgrappen.
Lolligheid om de lolligheid.
Een hek wat om het spoor (de spoorweg/het spoorwegemplacement) heen staat (gaat het over een miniatuurspoorweg? - hekken naast sporen staan meestal langs in de verre verten verdwijnende spoorlijnen…).
Gekker kan het niet.
Het is te erg allemaal. Ik wil het er verder niet over hebben.
Ergens las ik dat een nieuwe uitgeverij tienduizenden euro’s voorschot heeft geboden voor het volgende boek van Jelec. Als het een hit wordt, is het een succes van het nieuwe boekenbedrijf, wat gebaseerd is op marketing en publiciteit.
Met volwassen te nemen literaire kwaliteit heeft dit niets te maken.
En met schrijven niets meer dan met babbelen.
Vassallucci, Amsterdam 2006
www.vassallucci.nl
www.stipojelec.com
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
shortlist man booker prize
Boek | literatuurprijzen
|
15 September 2006 | 11:28:45
|
Thursday 14 September 2006 16:25 - THE MAN BOOKER PRIZE FOR FICTION SHORTLIST ANNOUNCED 2006
KIRAN DESAI, KATE GRENVILLE, M.J. HYLAND, HISHAM MATAR, EDWARD ST AUBYN and SARAH WATERS are the six authors shortlisted for the Man Booker Prize for Fiction 2006, the UK’s pre-eminent literary award. The shortlist was announced by the chair of judges, Hermione Lee, at a press conference at Man Group plc offices in London today (Thursday 14th September).
The six shortlisted books were chosen from a longlist of 19 and are:
Desai, Kiran The Inheritance of Loss - Hamish Hamilton
Grenville, Kate The Secret River - Canongate
Hyland, M.J. Carry Me Down - Canongate
Matar, Hisham In the Country of Men - Viking
St Aubyn, Edward Mother’s Milk - Picador
Waters, Sarah The Night Watch - Virago
Hermione Lee, Chair of Judges, comments:
“Each of these novels has what we as judges were most looking for, a distinctive original voice, an audacious imagination that takes readers to undiscovered countries of the mind, a strong power of story-telling and a historical truthfulness. Each of these novels creates a world you inhabit without question or distrust while you are reading, and a mood, an atmosphere, which lasts long after the reading is over.”
The winner receives £50,000 with a guaranteed increase in sales and recognition worldwide. Each of the six shortlisted authors, including the winner, receives £2,500 and a designer bound edition of their own book.
The judging panel for the 2006 Man Booker Prize for Fiction is: Hermione Lee (Chair), biographer, academic and a reviewer; Simon Armitage, poet and novelist; Candia McWilliam, award-winning novelist; critic Anthony Quinn; and actor Fiona Shaw.
The winner will be announced on Tuesday 10th October at an awards ceremony at the Guildhall, London.
www.themanbookerprize.com
|
|
|
|
De beste boeken - en u?
Boek |
|
03 Augustus 2006 | 13:18:20
|
Penguin
Classics poketboeken heeft ter gelegenheid van hun zestigjarige bestaan een
lijst opgesteld van de 100 beste boeken ooit.
The Times (international edition) van vandaag opent het
debat: heeft Penguin gelijk? The Times heeft zelf een kortere Bent u het ermee
eens? U kunt de lijst die The Times uit die 100 heeft uitgekozen vinden in de
krant en meediscussieren of ze het goed gedaan hebben op www.timesonline.co.uk/debate (DO YOU AGREE?)
Hier voorbeelden:
DE BESTE
1 Gekken (Dode Zielen - Dostojevski)
2 Sex
(Anais Nin)
3 Slechterikken (Geheim agent, Conrad)
4 Lovers (Don Juan - Byron)
5 Helden (Dickens Copperfield)
6 Ruggenrillers (Frankenstein)
7 Femme Fatales (Lolita)
8 Reisverhalen (On the road, Odyssee)
9 Decadentie (Dorian Gray)
10 Rebel (Dierenboerderij - Orwell, De vreemdeling - Camus,
Marx'manifest)
11 SF (Tijdmachine, Onzichtbare man - Wells)
12 Geweld (Oranje Klokwerk - Burgess)
13 Drugs (Junky - Burroughs)
14 Subversief (1984, de Prins - Machiavelli)
15 Detective
(Chandler, Simenon)
16 Overspel (Mevrouw Bovary, Anna Karenina)
17 Losbandigheid (I Claudius - Robert Graves)
18 Aktie (Illias, De graaf van Monte Cristo)
19 Lachaanvallen (Skoop! - Waugh)
Mijn
vraag aan u is natuurlijk: wie zou u opvoeren voor een Nederlandse lijst?!
Later mijn lijst! En natuurlijk de resultaten van uw
inspanningen!
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
Iemand anders zijn
Boek | modern
|
02 Augustus 2006 | 23:27:32
|
Wedden dat je iemand anders kunt zijn...?!
Tonino Benacquista
Quelqu'un d'autre
In dat jaar, voor de eerste keer sinds een lange tijd, besloot Thierry Blin om weer tennis te gaan spelen met als enig doel zich te confronteren met degene die hij nauwelijks zelf was: een eerlijke speler die, zonder ooit een plaats in het officiele klassement te behalen, ambitieuze spelers toch nerveus maakte.--
In de roman 'iemand anders' gaat het om de uitvoering van de fantasie die iedereen weleens heeft: de gedachte iemand anders te zijn. Na een prachtig beschreven partij tennisspel drinken de spelers een drankje. Met het aantal geleegde glazen neemt het formaat van de gedane uitspraken toe en als het cafe sluit nemen ze afscheid met de afspraak om elkaar precies een jaar later om dezelfde tijd weer in hetzelfde cafe te ontmoeten, alleen dan om te kijken wie de weddenschap gewonnen heeft:
geheel iemand anders te worden. Iemand anders te Zijn.
In minutieuze stappen worden Thierry en Nicolas gevolgd. De een veranderd naam, adres, liefje en beroep opdusdanige wijze dat zelfs de beste prive-detective geen spoor meer van zijn oorspronkelijke leven kan terugvinden. De ander, een oppassende geheelonthouder met een glanzende carriere in het zakenleven verandert langzaam in een gehaaide koppensneller maar ook in de glazige alcoholist die al in hem sluimerde...
Inzet van de weddenschap: de winnaar mag alles van de verliezer vragen...
Grand-prix RTL-lire 2002
Gallimard, 2001, ook in folio poketeditie
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
midzomermoord
Boek | thriller
|
31 Juli 2006 | 23:26:37
|
"De nacht van 8 op 9 augustus 1996 werd een van de langste in Kurt Wallanders leven. Toen hij rond zonsopgang de flat aan Lilla Norregatan uit kwam strompelen, had hij zich nog niet aan het gevoel weten te onttrekken dat hij zich diep in een onbegrijpelijke nachtmerrie bevond.
Alles waar hij die lange nacht mee was geconfronteerd, was echter realiteit geweest. En die realiteit was afschuwelijk. In zijn leven als rechercheur was hij vele malen getuige geweest van de brokstukken nadat zich een bloedig en wreed drama had afgespeeld. Het had hem echter nog nooit zo geraakt als nu. Toen hij de deur van Svedbergs flat open wrikte, wist hij niet wat hem te wachten stond, maar al op het moment waarop hij het breekijzer tussen de deurpost stak, had hij het ergste gevreesd. En hij kreeg gelijk."
Henning Mankell schrijft misschien wel de beste vakantieliteratuur die er is. Midzomermoord is een dikke pil, maar ik las ‘m in een etmaal uit. Het verhaal verveelt geen moment, waarbij de slotepisode een topdetective meer dan waardig is. Maar de meerwaarde van Mankells werk ligt vooral in de antiheld Kurt Wallander. De Zweedse rechercheur is ergerlijk en verdient een schop onder z’n ongezonde kont, maar juist al zijn gebreken maken hem een van de meest levendige en realistische romanpersonages denkbaar.
rating: 8,2
|
|
|
|
Ideaal vakantieboek
Boek | modern
|
31 Juli 2006 | 09:13:40
|
Ludlum - Het Janson Dilemma
Ideaal vakantieboek. Ik las het ooit omdat er niets anders voorhanden was in een hotel: een 'hotelbibliotheekboek' - laat u niet aantrekken door hotels die stoer aankondigen dat ze over een bieb beschikken: meestal is het niets, boeken die de klanten hebben achtergelaten - meestal niet al te literaire klanten.
Wel klanten die van lezen houden. Dikke boeken. Avontuur, een verhaal dat de hele wereld over gaat - vooral Europa (Zwitserland, Oostenrijk) - ideaal dus voor Amerikanen.
Vreselijke dingen die voortgekomen zijn vanuit de tweede wereldoorlog, maar ook liefde, veel aktie, intriges, goeden die slechten zijn en andersom, niemand is wat het lijkt behalve de held-hoofdpersoon.
Nouja, je moet het een keer gelezen hebben om erover te kunnen oordelen. Geen boekbespreker is compleet zonder ooit de 'ludlum-ervaring' ondergaan te hebben. Geen literaire lezer ook, om te weten hoe gezegend hij is. Maar zoals Léon de Winter ooit zei: 'die miljoenen lezers/mensen kúnnen het niet verkeerd hebben!'
Gelukkig is alles relatief.
In ieder geval is dit boek zo slecht vertaalt dat het hier en daar hapert en sommige details worden herhaald of rammelen. Geeft niets. Op het strand is altijd iets leukers te doen dan het lezen van Ludlum: daarom bent u op vakantie, daarom is het een ultiem vakantieboek. Leg het weg, laat u overweldigen door de golven, leeg uw geest, probeer - in het uiterste geval - vrienden te maken met een stelletje strandhandballers.
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
beeld voor beeld
Boek | modern
|
24 Juli 2006 | 10:20:50
|
|
'De toekomst is er,' hoort Cayce zichzelf zeggen, 'en kijkt achterom naar ons. probeert iets te begrijpen van de fictie die we dan zijn geworden. En vanuit hun standpunt zal het verleden achter ons helemaal niet lijken op het verleden waarvan wij nu denken dat het achter ons ligt.' 'Je klinkt als een orakel.' Witte tanden. 'Ik weet alleen dat verandering de enige constante in de geschiedenis is.' p63
William Gibson staat volgens de achterflap bekend als de uitvinder van de term cyberspace en cyberpunk-roman. Eerder schreef hij oa, Neuromancer, Mona Lisa Overdrive en Virtual Light. Kan best zijn, die andere boeken ken ik niet. Feit is dat het boek bol staat van de moderne snufjes en dat het verhaal aan elkaar hangt van de virtuele contacten. Cyber? Neu. Modern: ja.
Niet alleen door alle moderne manieren van communiceren, maar juist door de vanzelfsprekendheid waarmee bepaalde dingen een belangrijke plaats in het alledaagse leven hebben. Door de korte opmerkingen tussendoor, door de beroepen van de hoofdpersonen. Karakters die in steno praten, of liever gezegd in mailtaal. Onaffe zinnen volgens de regels van de taal, het onderwerp te veel moeite om te benoemen.
Als ik begin aan het boek heb ik binnen tien pagina's een duizelig gevoel. Zoveel details, zoveel abstracties. Ik voel me alsof ik in een raceauto meerij en er zich opeens duizend keer sneller stimuli op mijn netvlies werpen en mijn maag zich uit protest omdraait. Gelukkig herstelt het lichaam zich snel. Zo ook nu. Ergens in het verhaal voel ik me als nerd betrapt omdat ik begrijp wat er omschreven staat. Het zijn precies dat soort gevoelens die het boek van Gibson boven de interessantheid van puur het verhaal uittillen. Al met al een intrigerend geheel. Om het zoals op de achterkant geciteerd staat 'een bewustwordingsroman' te noemen, gaat me wat ver.
auteur: william gibson
J / www.mis.punt.nl |
|
|
|
Terug naar het zwart
Boek |
|
17 Juli 2006 | 09:11:25
|
Patrick Raynal
Retour au noir
Detectiveroman van de 'man achter de Franse Zwarte
Beertjesreeks' - de verantwoordelijke bij Gallimard voor de fameuze 'serie
noire' - waarin ook Simenon ooit furore maakte.
In deze is het een eerste roman van de als 'fameus'
gepresenteerde Nicoise privé-detective Corbucci, een zestigjarige weggelopen
vrouwenzoeker, ex-militante communistische maoïst die probeerde revolutie te
plegen in 1968 - en sindsdien veel illusies is kwijtgeraakt.
Van Corbucci ken ik alleen een verhalenbundel die perfect
is. Google op Literatuuraire en Corbucci en u zult de bespreking vinden.
De kortheid van die verhalen - en de thematiek - is hier
uitgesmeerd over 300 pagina's, en enkele verhalen zijn er ook in verwerkt,
gezamenlijk met de jazzmuziek-amerikareizen thematiek die Raynal al in enkele
andere boeken vermengde met een spannend verhaal.
De beste vriend van Corbucci wordt dood gevonden voor een
bar in Istanboul. Corbucci gaat niet uitzoeken waarom, we krijgen in het
vervolg van het eerste hoofdstuk de voorgeschiedenis te lezen. Van de eerste
passen in de vriendschap, een reis in Amerika van New York over New Orleans
naar Hollywood, met de vriend die ook rebelleert tegen alles en iedereen. Die
vroegere-vriendschapsverhalen worden afgewisseld met het moment dat er het
bericht komt dat de vriend - inmiddels multimiljonair - neer is gestort met een
vliegtuigje. Maar zijn lichaam wordt niet gevonden. Is hij nog in leven?
Waarom? Etc.
Corbucci wordt verliefd op de weduwe van zijn beste vriend,
ze drinken een wijnkelder aan whisky leeg, hij heeft het aan de stok met de
nieuwe politie-inspecteur enz.
Voor wie van het genre houd ('Franse Raymond Chandler') een
aanrader, en voor wie wil zien hoe het uitbreiden van verhalen tot een roman
mis kan gaan, ook een goed voorbeeld.
Flammarion, Paris 2006
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
Leefbare fictie
Boek |
|
17 Juli 2006 | 09:09:59
|
René Frégni
Maudit le jour
Ergens in het leven van Frégni is iets misgegaan. Je voelt
het in elke zin die hij schrijft, de melancholie blinkt verleidelijk van achter
elk woord. Maar het is niet erg, het is draagbaar, anders zou de lichtheid van
het bestaan je toch ook maar verpletteren - je doen uiteenspatten.
Kleine verhalenbundel met een autobiografische inslag.
Vanaf het caféterras waar hij elke ochtend koffie drinkt
vertrekt een mini-detective.
Een gevangene vindt via het schrijfatelier dat hij al jaren
voert met de gevangenen van de Massiliaanse gevangenis de liefde van zijn
leven.
Een schrijver op zoek naar een verhaal in een dorp waar
niets gebeurt wordt slachtoffer van iets was hij zelf had kunnen verzinnen.
Een jongeman leert ver van zijn geboortestreek - de Provence
- de Provençaalse schrijver Jean Giono lezen.
Een sadomasochistische studente gaat te ver.
Dromerig, grappig, bijzonder, onverwacht, en origineel - de
werkelijkheid Provençaals maar toch heel werelds verdroomd. Verdraaid mooie
verhalen. Leefbare fictie.
Denoël, Paris 2006
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
De nachtwacht, Sergej Lukjanenko
Boek
|
01 Juli 2006 | 14:37:34
|
|
'De wereld van de mensen interesseert me al heel lang niet meer. Die is onze basis, onze bakermat, maar wij zijn Anderen. Wij kunnen door afgesloten deuren heen en houden het evenwicht tussen goed en kwaad in stand. Wij zijn maar met heel weinig en kunnen ons niet vermeerderen. De dochter van een tovenaar wordt niet noodzakelijk een tovenares en de zoon van een diermens leert niet per definitie hoe hij zich s'nachts bij volle maan moet transformeren. We zijn niet verplicht van de gewone wereld te houden. We beschermen die alleen maar omdat hij de gastheer is van onze parasieten. En ik haat parasieten!'
Er zijn boeken die een leegte achterlaten zodra je ze uit hebt, waar je nog dagen aan denkt en wou dat het einde er nog niet was. Maar dit boek is niet zo'n boek. Je legt het weg wanneer je het uit hebt, en denkt er geen seconde meer aan. In mijn geval. Waarom? Ik bedoel, het verhaal is misschien wat standaard maar zeker niet slecht. De schrijfstijl is goed, het leest lekker met een vaart. Maar er mist iets...
Het verhaal begint pakkend, de personen worden aardig beschreven... Maar de zwakte van dit boek ligt er in, dat wanneer de spanning opgevoerd wordt, het verhaal los laat. Alsof hij niet de tijd heeft genomen om ook die fragmenten uitvoerig te schrijven.... en dat is jammer. Het wordt zo ingewikkeld dat ik het niet meer kon volgen, en de personage's komen nog verder op de achtergrond te staan.
Zonde. Heel erg zonde, want dit boek heeft opzich de ingredienten om het een geweldig boek te maken in plaats van middelmatig. Leuk om gelezen te hebben, maar verder ook niet.
bron: twijg.punt.nl |
|
|
|
Voetbal supporter roman
Boek | modern
|
16 Juni 2006 | 10:43:08
|
Menno Pot
Vak 127
Radio 538 DJ Leon Verdonschot besprak dit boek al positief in zijn zondagsmiddagse radioprogramma en ik moet me bij die mening aansluiten.
>>Het moet de hardste, meest uitzinnige kreet zijn gewest die ik ooit slaakte. Verpulverde chips en bier vlogen door de kamer, stoelen en schemerlampen vielen om en dronken lichamen buitelden over elkaar heen toen de meute zich naar voren stortte. Voor ik het wist lag ik op de vloer, bedolven door Neus, JJ en daarna nog meer anderen. Pure gekte. Geraas van Neus in mijn oor: 'we hebben 'm Daan, we hebben 'm!'<<
Het is het verhaal van een Ajax-fan die een fanatieke voetbalsupporter neerzet als een sympathiek en redelijk mens, voor wie clubliefde alles is. De fan heeft een clubje vrienden die even veel liefde voelen voor de club als hem.
Op een nuchtere en eenvoudige toon volgen we de jarenlange liefde voor Ajax met uit- en thuiswedstrijden, indrinken, wedstrijdverslag, strubbelingen bij Ajax en in het vriendenclubje. Neuken voor de club, drinken voor de club, leven voor de club.
Ook een paar lijstjes zoals 'slechtste opstelling aller tijden' enzo waar je als leek door kunt bladeren, al zijn ze leuk opgesteld en zou de fan er meer van willen zien.
Conclusie: geweldig leuk voetbalboek voor alle supporters - waarbij het wellicht jammer is dat er voor een bestaande club is gekozen - maar misschien kunnen redelijke Feijenoord en PSV-fans zich over de 'vijandschap' heenzetten en overal waar AJAX in het boek staat ff van hun hersencellen gebruikmaken en er SCHOONMAAKMIDDEL voor in de plaats zien.
521 Uitgevers, Amsterdam, 2006
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
Op het scherpst van de snede
Boek | modern
|
16 Juni 2006 | 09:56:09
|
Florian Zeller, La fascination du pire
Florian Zeller
La fascination du pire
Twee schrijvers vertrekken naar een congres over literatuur in Egypte. Beiden hebben de brieven die Flaubert vanuit 'de orient' schreef bij zich. Er ontwikkelen zich opmerkelijke vergelijkingen tussen de belevenissen die Flaubert in zijn brieven vertelt en de gebeurtenissen die de beide schrijvers meemaken.
Terug in Parijs neemt het verhaal een 'tournure à la Max Havelaar'...
Momenteel (november 2004) even spectaculair actueel in Nederland als destijds Multatuli's boek.
Momenteel is de vertaling in het Nederlands uitgekomen bij De Arbeiderspers.
De titelvertaling, ik geloof 'gefascineerd door het ergste', loopt mank - ik zou voor deze logtitel kiezen als NL titel.
Flammarion, 2004
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
Nichtje Flaubert net zo gevaarlijk als censuur in Egypte
Boek | modern
|
16 Juni 2006 | 07:39:58
|
 De jonge Franse schrijver Florian Zeller waarschuwt met La fascination du pire (Gefascineerd door het ergste) dat het Westen zijn waarden beter moet verdedigen tegen 'prehistorische padden'. Afgelopen dinsdagavond was hij te gast op een literaire avond in de snikhete expositieruimte Maison Descartes in Amsterdam. Abdelkader Benali stelde hem de volgende vraag: 'Wij zijn individuen, wij vinden troost in wat we zijn en in wat we niet zijn. Waarom lukt het ons niet anderen te bereiken? Waarom lukt het ons niet deze waarden te verdedigen?'
Zeller moet het antwoord schuldig blijven. 'Ik pretendeer niet iets te weten, ik voel alleen iets. De roman is per definitie nooit de plek voor antwoorden. Het is de plek voor vragen. Juist daarom is de roman de vijand voor religie, maar ook voor andere mensen die de waarheid in pacht denken te hebben. Het nichtje van Flaubert dat de brieven verbrandde die ze verdorven vond, is net zo gevaarlijk als de censuur in Egypte.' Dat een roman er is voor de vragen en niet voor de antwoorden, daar is Johathan Safran Foer ( Alles is verlicht, Extreem luid & ongelooflijk dichtbij). Dit zei hij in Filosofie Magazine: ''Er zijn in deze kamer een heleboel prachtige boeken die een goed verhaal vertellen, die vermakelijk zijn, maar als je ze dichtslaat en op de plank terugzet om aan een volgende boek te beginnen, ben je nog steeds dezelfde persoon. Wat is dan de noodzakelijkheid van dat boek? Voor mij is een goed boek iets waarover je blijft nadenken als je het uit hebt, een boek waardoor je verandert. Zulke boeken wil ik schrijven.
''Schrijven is niet zoiets als zingen onder de douche; het is zelfs niet als zingen op een podium. Voor mij is het eerder iets als samen zingen rond een kampvuur ofzo.''
In een goed boek gaat het niet om het uitzicht maar om het raam waar je doorheen kijkt. Het uitzicht is de wereld, en je eigen plaats in de wereld. Er worden op dit moment veel boeken geschreven die uitzicht bieden in plaats van het raam, het doel in plaats van de middelen. Als ik schrijf, wil ik de manier van kijken van de lezer veranderen. Het is mij er niet om te doen iets moois te maken, het hoeft niet eens prettig leesbaar te zijn - goed, de lezer moet het natuurlijk prettig genoeg vinden om het uit te lezen, maar mijn doelstelling is iemands waarneming veranderen.', aldus Foer bij wie de literatuuropvatting draait om de lezer. Schrijven is communiceren. 'Ik zou niet tevreden zijn met een boek dat niet gepubliceerd werd. Schrijven is niet zoiets als zingen onder de douche; het is zelfs niet als zingen op een podium. Voor mij is het eerder iets als samen zingen rond een kampvuur ofzo. Een boek is voor mij niet geslaagd als de lezer een soort co-acteur wordt. Ik denk dat schrijvers in hun boeken geen vragen beantwoorden maar vragen stellen. Het is niet zo dat invloedrijke boeken een bepaalde les lezen. Uiteindelijk is ieder boek ofwel een punt, ofwel een vraagteken. McEwan is een punt. Philip Roth is overduidelijk een vraagteken. Ik zeg niet dat het een per definitie beter is dan het ander; maar ik weet wel dat ik alleen maar boeken wil schrijven die vraagtekens zijn.'' Jonathan Safran Foer in Filosofie Magazine
 'Weet je, als limousines extreem lang waren, had je geen chauffeur meer nodig. Dan stap je gewoon achter in, loopt de limousine door en stapt er voorin weer uit, en dan ben je waar je wezen moet.'
'Enfin, ik las iets heel interessants in National Geographic, namelijk dat er nu meer mensen leven dan er in de hele geschiedenis van de mensheid zijn doodgegaan. Met andere woorden: als iedereen op hetzelfde moment Hamlet wil spelen, zou dat gewoon niet kunnen omdat er niet genoeg schedels zijn.'
'Ik mag niet eens afgelikte boterham zeggen,' zei ik tegen hem, behalve als ik een echte boterham bedoel die iemand heeft afgelikt.'
Uit: Extreem luid en ongelooflijk dichtbij
bron: .punt.nl |
|
|
|
Parijs, 11 december (1992)
Boek |
|
08 Juni 2006 | 17:14:39
|
 Moeder,
Als moeder ben je verachtelijk en lager dan alles geweest; het ergste is dat je je er niet eens van bewust lijkt te zijn, dat je je als een egocentrisch stuk vuil hebt gedragen. Voordat je sterft resten je nog een paar jaren waarin je kunt proberen je slechte daden goed te maken. Dit is samengevat wat je moet doen:
1. Iedereen bellen en nadrukkelijk verzoeken mij te helpen mijn filmprojecten te verwezenlijken.
2. Me geld sturen waar ik drie jaar van kan leven, zodat ik in die tijd andere dingen kan schrijven. Daarvoor hoef je alleen maar een van je bezittingen te verkopen. Je kunt me schrijven via uitgeverij La Difference (103, Rue La Fayette, Paris, 75010), de uitgever van mijn laatste twee boeken (na 'Lovecraft'). Je rechtvaardigingen interesseren me alleen als ze vergezeld gaan van een cheque (dwz. als er geen cheque bij zit, verdwijnt de brief in de prullenbak). Het is tijd dat jij en die klootzak van een vader van me eens gaan betalen, nadat jullie zo lang als onverantwoordelijke egoisten hebben geleefd.
Michel
Deze brief blijft onbeantwoord. Verder wisselen hij en Houellebecq geen brieven meer uit. Deze brief staat in Houellebeq. De ongeautor-iseerde biografie van Denis Demonpion, verschenen bij Nijgh & Van Ditmar.
bron: .punt.nl |
|
|
|
when nietzsche wept
Boek | engels
|
08 Juni 2006 | 17:04:23
|
"Today tell me about dying at the right time". "Live when you live! Death loses its terror if one dies when one has consummated ones life! If one does not live in the right time, then one can never die at the right time."
achterop: "In nineteenth-century Vienna, a drama of love, fate, and will is played out amid the intellectual ferment that defined the era. Josef Breuer, one of the founding fathers of psychoanalysis, is at the height of his career. Friedrich Nietzsche, Europe's greatest philosopher, is on the brink of suicidal despair, unable to find a cure for the headaches and other ailments that plague him.
When he agrees to treat Nietzsche with his experimental "talking cure," Breuer never expects that he too will find solace in their sessions. Only through facing his own inner demons can the gifted healer begin to help his patient. In When Nietzsche Wept, Irvin Yalom blends fact and fiction, atmosphere and suspense, to unfold an unforgettable story about the redemptive power of friendship."
Werkelijk briljant uitgedachte verhaallijn over wat zo maar waar had kunnen zijn.
Geen poeha, wel een goed geschreven verhaal vol gevoel en met een intelligent plot.
Loved it!
|
|
|
|
David Mitchell: 'Lezen is leren anders te denken'
Boek |
|
08 Juni 2006 | 10:49:56
|
 David Mitchell buigt zich in De Standaard over de vraag waarom hij houdt van de boeken waar hij van houdt. Er zijn volgens hem vijf redenen. Vervoering, Politiek, Bevrijding, Metafoor en Schoonheid. Door deze thema's te beschouwen in de context van boeken hoopt hij - met wat geluk - wat meer te weten te komen over de fysica en chemie van fictie. Een korte samenvatting voor wie geen zin heeft om het hele artikel te lezen. Hiermee doe ik ik Mitchell zwaar tekort en ik zeg dan ook met klem dat ik de uitwijdingen (voorbeelden uit de literatuur) achterwege laat. Zijn darlings doden deed zelfs een beetje pijn! Maar als ik sec een link bied, is de kans dat het gelezen wordt minimaal. Als je mijn rucksichtloze schaaftechnieken niet op prijs stelt, ga dan naar de link beneden dit artikel.
''Een schrijver moet zich wijden aan het ontologische - een prachtig woord: dat gedeelte van de metafysica dat zich bezighoudt met de creatieve daad.''
 VervoeringFictie brengt je naar plaatsen waar je niet bent. Waarom is het wenselijk om je te laten vervoeren door het lezen? Omdat je door te reizen je horizon verbreedt. Omdat je uitgangspunten op losse schroeven komen te staan door blootstelling aan mensen en plaatsen die anders zijn dan jij en je omgeving. (...) De gouden vraag is: hoe werkt deze vervoering? Het antwoord is: ik weet het eigenlijk niet. Het enige wat ik weet, is dat ik de rest van mijn levensdagen door wil brengen met leren hoe ik deze daad van Vervoering met meer vaardigheid op mijn lezers kan botvieren; en dat de mens is geprogrammeerd om zich te laten verleiden door verhalen. Soms denk ik dat het verhaal, ergens op een diep-evolutionair niveau, onze manier is om orde op te leggen - volgorde en oorzakelijkheid - aan de algemene chaos van de wereld, maar ik ben er niet zeker van. (...) Een sleutelelement in deze wens was dat ík degene zou zijn die een wereld zou ontwerpen om een lezer naar te ontvoeren. Een schrijver moet zich wijden aan het ontologische - een prachtig woord: dat gedeelte van de metafysica dat zich bezighoudt met de creatieve daad. Met andere woorden: schrijven is jezelf vergoddelijken. Welk kind zou de bekoring van een dergelijk vooruitzicht kunnen weerstaan? En trouwens, welke volwassene?
''Onze woordkeuze is op zichzelf al een politieke daad, waarin zowel onze loyaliteiten als onze vooroordelen tot uiting komen. De keuze van onze woorden is niet het hart van wie we zijn, maar het ligt wel ín het hart van wie we zijn.''
 Politiek
Er zijn twee manieren waarop we onze wil kunnen uitdrukken, opleggen, en de wil van anderen kunnen tegenwerken: de ene is geweld, de andere taal. Er is maar één manier waarop we naar compromissen of overeenstemming kunnen zoeken en tot vreedzame coëxistentie met de wil van anderen kunnen komen: alleen door de taal. Taal is het elektrische circuit van de macht. Daarom ook wordt er om woorden zo omslachtig strijd geleverd. (...) Onze woordkeuze is op zichzelf al een politieke daad, waarin zowel onze loyaliteiten als onze vooroordelen tot uiting komen. De keuze van onze woorden is niet het hart van wie we zijn, maar het ligt wel ín het hart van wie we zijn. De Politiek is een vloeiend bedrijf en dat geldt ook voor de taal. Het is deprimerend hoe onderdrukkers zich van eufemismen bedienen om onderdrukkings-maatregelen te rechtvaardigen, maar het is ook een geruststelling dat het eufemisme slechts een korte levensduur heeft, vóór de waarheid het nieuwe, verhullende taalgebruik achterhaalt. Het hoeft niet te verwonderen dat de fictie geboeid is door de macht van haar eigen moleculen: woorden. In feite zijn er enkele onderwerpen waar alle fictie automatisch over gaat, of de schrijver er zich van bewust is of niet. Eén is de herinnering, een ander is macht, en een derde is taal. (...)
''Dictators kunnen geen onbeperkte toegang tot het boek tolereren om dezelfde reden als waarom dictators artsen wantrouwen: bij boeken zowel als bij artsen voorvoelen dictators hun eigen dood.''
Lezen betekent dat je je inlaat, potentieel, met politieke subversie. Lezen betekent dat je je blootstelt, potentieel, aan een ander dominant discours; en het is het bewijs dat er een heel spectrum van manieren bestaat waarop de maatschappij georganiseerd en de macht erin verdeeld kan worden. Lezen is leren anders te denken. Dictators kunnen geen onbeperkte toegang tot het boek tolereren om dezelfde reden als waarom dictators artsen wantrouwen: bij boeken zowel als bij artsen voorvoelen dictators hun eigen dood. Democratieën functioneren pas als genoeg mensen hun hoofd gebruiken: boeken zetten mensen aan tot denken.
''Lezen biedt ons de gelegenheid om deze tekortkomingen te compenseren.''
Bevrijding
Lezen bevrijdt ons ook van de terreur van de klok. Visuele kunst, zoals de schilder- of beeldhouwkunst, is ruimtelijk. Film en muziek zijn lineair. De kunst die tussen de kaften van een boek zit, is op de ene of andere manier zowel lineair als ruimtelijk. De zinnen van een boek vormen één enorme regel tekst, maar de lezer is vrij om deze kunst in zijn of haar eigen tempo te consumeren. Een boek dicteert niet het tempo waarin het gelezen moet worden.Boeken bevrijden ons ook van de despotie van de eindigheid die ons wordt opgelegd door de menselijke zwakheid. Ons leven is kort, onze hersenen zijn klein, ons geheugen is feilbaar en we kunnen maar op één plaats tegelijk zijn. Lezen biedt ons de gelegenheid om deze tekortkomingen te compenseren. Boeken bieden ons toegang tot gebieden van de menselijke zijnswijze die anders onbereikbaar zouden blijven, misschien zelfs onvoorstelbaar.
''Metaforen zijn echt ongelooflijk spul: zonder metaforen zou de mensheid in intellectueel, taalkundig en darwinistisch opzicht nooit erg ver gekomen zijn.''
Metafoor
'Metafoor' is een stoffig woord uit lang vergeten grammaticalessen van weleer, maar metaforen zijn ook de zuurstof in het bloed van het denken. Populariteit en overmatig gebruik maken dat de metafoor verkalkt tot een cliché. Het cliché versteent vervolgens tot gewone taal en wordt opgenomen in de woordenboeken. Metaforen zijn echt ongelooflijk spul: zonder metaforen zou de mensheid in intellectueel, taalkundig en darwinistisch opzicht nooit erg ver gekomen zijn. Ik geloof dat de metafoor een brug is die de mensen graag 'creativiteit' noemen. Ik geloof niet dat het bij creativiteit per se gaat om de creatie van iets nieuws, niet in de meest strikte zin. Creativiteit - de verbeeldingsact - bestaat veeleer in het maken van een verbinding tussen twee zaken die normaal niet verbonden zijn. Mijn grote idee hier is dat fictie werkt omdat ze een enorme metafoor is voor de werkelijkheid. Een fictionele boom, stad, persoon of duif is een metafoor voor een echte boom, stad, persoon of duif. Als we een emotionele band voelen met een fictief personage - als een personage ons iets doet - dan komt het doordat zijn of haar gevoelens metaforen zijn voor die van onszelf. Omgekeerd, als een personage ons volkomen koud laat, dan is het omdat de metafoor - gemaakt van woorden, vergeet dat niet, van louter woorden - die ons met hem of haar verbindt, gebroken en onbruikbaar geworden is. Het meest bevredigend is echter de metafoor die doet alsof hij over één ding gaat, terwijl het eigenlijk om iets anders gaat.
''Want leven betekent verhalen consumeren, verhalen herkauwen en verhalen vertellen.''
 SchoonheidDit zal verreweg het kortste en ook het laatste deel van deze tekst zijn, want schoonheid is er gewoon: er valt zo weinig aan te bespreken. In de handen van een meester kan het geschreven woord taferelen oproepen die zo mooi zijn dat je zou willen sterven.
Conclusie
Ik heb u de kaart gepresenteerd van de redenen waarom ik boeken lees. Ongetwijfeld is die kaart niet volmaakt. Ongetwijfeld staan er op uw kaarten plaatsen die bij mij niet voorkomen. Niettemin koester ik graag de gedachte dat lezen een internationale republiek is waartoe wij allen behoren. Onze republiek is ontstaan met de uitvinding van de drukpers, waarmee ze ouder is dan de meeste natiestaten. De toekomst van onze republiek is net zo helder - of net zo duister - als die van onze beschaving. Niet ieder mens is onderdaan van onze republiek - sommigen hebben ook niet de wens dat te zijn, sommigen heeft men nooit de weg gewezen, en velen hebben het veel te verpletterend druk met in leven te blijven. Maar terwijl ik spreek, zijn onze meest toegewijde missionarissen, onder wie ook Dan Brown en J.K. Rowling, druk doende om nog duizenden anderen voor onze zaak te winnen. Ieder mens heeft het recht zich bij ons aan te sluiten, en de potentie - want leven betekent verhalen consumeren, verhalen herkauwen en verhalen vertellen. Uiteindelijk worden we van lezen meer dan we zijn. Lezen verbindt ons. Lezen is een seculier gebed. DAVID MITCHELL
Extraatje (staat he-le-maal los van bovenstaande: een spotje
bron: .punt.nl |
|
|
|
Bioterrorisme - The Novel
Boek | modern
|
08 Juni 2006 | 10:36:37
|
Natuurlijk terrorisme
Der Schwarm
Frank Schätzing
Zoals in elke goede thriller worden de Verenigde Staten als Grote Oplosser gepresenteerd en begint het onheil ver van daar, met een Tsunami op de Europese kust en boze walvissen in een baai bij Canada.
Een thriller die door Greenpeace gesponsord zou moeten worden. De natuur pikt het niet langer dat onze kinderen onder 'vis' verstaan een gepaneerd vierkant uit de magnetronoven. Net zoals de mensheid vervelende ziektes wist uit te roeien zet de natuur een offensief in tegen dat wat vanaf het land het leven in de zee bedreigt.
Want de plaag om de mensen te verdelgen begint vanuit zee. Het is geen vakantieboek, voor mensen met een strandvakantie. Als je het boek leest begin je de zee te wantrouwen. De zee is eng. En de mensheid is geen intelligent ras. Ze houden er gewoontes op na die ongezond zijn, voor zichzelf alswel voor het overleven van het eigen ras, als hun omgeving. Ze leven niet in harmonie, maar in een voortdurende allesvernietigende veroveringsdrang.
Prachtige personages, zoals de figide Skandinaven, de Amerikaanse President die zich beroept op de beschrijvingen in de bijbel, gemengd met relativerende wetenschappers en meedogenloze carrièrejagers, opbloeiende liefdes, haat/vriendschaprelaties - en theorie over het leven op aarde, het leven in zee, de afhankelijkheid van het draaien van de wereld en de relatieve invloed van de mens op de manier waarin de aarde al miljoenen jaren haar nukken heeft getoont.
1 minpuntje, ik zeg niet graag dat een boek, hoewel dit echt bijna 1000 dichtbedrukte pagina's telt, te dik is, maar hier en daar zeg je als lezer wel, kom, deze scènes en info kan ik wel missen. Maargoed, verder is dit boek zo goed, qua verhaal en boodschap, dat ik er eigenlijk geen negatief commentaar op wil leveren. Gewoon doorlezen.
Om in de stemming te komen en alvast een paar fragmenten te lezen, kijk even op de site van het boek... laat je hypnotiseren door het zwarte gat en de onheilspellende bromtoon...
Verlag Kiepenheuer & Witsch, Köln, 2004
Poket: Fischer Taschenbuchverlag, Frankfurth am Main 2005
[url]ww.fischerverlag.de[/url]
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
Kind in Saint Tropez
Boek | modern
|
08 Juni 2006 | 10:32:04
|
L'enfant de Saint Tropez
Michel Stourm
Roman over een man die naar Saint Tropez komt om te proberen een eerste roman te schrijven. Op een avond ontdekt hij een vreemd kind dat huilend onder het beeld van 'Bailli de Suffren' staat, de beschermheer van de stad. Hij raakt door het kind geïntrigeerd en volgt het, probeert het te helpen, waarbij we de mondaine en donkerder kant van Saint Tropez leren kennen, de keerzijde van het zonnige vrolijke havenstadje aan de Middellandse zee.
Op de foto een schilderij van de kunstenaar Serge Contat, die zijn eigen atelier/galerie heeft in Saint Tropez, op 11 rue ST Jean (net onder de fameuze kerktoren) [url] www.cserg.com[/url]. Geconfronteerd met het boek vertelt hij dat de schrijver een paar jaar geleden overleden is, en een paar huizen verderop heeft gewoond. Ook dus maar een foto van dat huis. Voor wie van spelletjes houdt: zoek het boek!
Editions Chantrel, Schiltigheim, 2000
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
SEPTUAGENARIAN SEX
Boek |
|
07 Juni 2006 | 12:33:05
|
''As this is a book about a book, in order to get through this one, you need to have waded through the first one: Jane Juska’s A Round-Heeled Woman: My Late-Life Adventures in Sex and Romance. In this, the author recounted what happened after she’d placed an advertisement in the New York Review of Books which read: ‘Before I turn 67 – next March – I would like to have a lot of sex with a man I like. If you want to talk first, Trollope works for me.’ Billed as a strike for sexual freedom for the mature (actually very mature) woman, it came across as a tragic wail from someone who was young in the Fifties but who clearly wished she’d been young in the Sixties.'' Meer lezen in Literary Review?
bron: .punt.nl |
|
|
|
Het blijft bij Claire's vinger
Boek |
|
07 Juni 2006 | 07:58:39
|
 Ze schonk ons twee foto's van haar huidige pen. Een pen die op een notitieboekje lag. Dat vatte ik op als avances. Nu was het volgens de aloude wetten der verleiding mijn beurt om de stoute schoenen aan te trekken en te vragen of Claire Polders de eerste pagina aan mij wilde voordragen.
''Aan je verzoek de eerste pagina over te typen kan ik helaas niet voldoen. Aantekeningen zijn aantekeningen, die horen niet gepubliceerd te worden, ook niet op een blog. Bovendien bevat de eerste pagina van mijn notitieboekje een deel van het plot van mijn tweede roman en ik vind het zonde iets te verklappen. Hopelijk heb je hier begrip voor,'' aldus Claire.
Omdat ze niet aanbod om dan maar een andere pagina te reciteren, begreep ik dat ik dus zal moeten wachten totdat dat notitieboekje in Het Letterkundige Museum ligt opengeslagen zodat ik twee pagina's kan overschrijven en op mijn blog zetten. Dat is Blogbuster. Je geeft een vinger en hij verlangt volgens je hele hand. Dit keer liep hij een blauwtje. Alhoewel dat maar goed is ook. Krijg ik een hele hand dan wil ik ook de andere hand zodat ik mijn handen vol heb en er niks meer te wensen valt.
''Jongens en mannen hebben me hooguit tijdelijk liefdesverdriet bezorgd. Leven zonder foto's kan ik niet. Vrienden hebben er de meeste last van. Op de lagere school regende het scheldwoorden als ik met mijn flitsende apparaat het spel verstoorde. Tegenwoordig oogst ik schuwe of venijnige blikken. Wie bij me in de buurt komt, loopt het risico voor mijn lens te moeten. Vooral als iemand in mijn ogen iets te zeggen heeft dat niet wordt uitgesproken.' Uit De Onfeilbare van Claire Polders
bron: .punt.nl |
|
|
|
Pastiche Literatuuraire op 'Goddamned, I want to be sexy!'
Boek |
|
06 Juni 2006 | 19:00:58
|
Dat je log een ander tot inspiratie moge brengen. Wat wil je nog meer als weblogger? Literatuuraire schreef een pastiche op 'Goddamned, I want to be sexy', het dagboek van een discoganger, die hij uit de losse mouw schudde.'Tussendoortje' noemde hij het eufemistisch opdat we niet denken dat hij daar uren aan heeft lopen beitelen.
Dag zoveel
''Na een paar weken en al ontelbare mannen - en partouzes in auto's of motels die buiten de disco gehouden moesten worden omdat ze dat niet toe stonden, begon ik genoeg te krijgen van al die schoonheid met steeds een verschillend accent. Sommigen hadden een te grote neus, hier en daar te veel haar, een verborgen litteken, een gek oor wat je vantevoren niet had opgemerkt. Moedervlekken op rare plaatsen.
''Daar had ik nooit over nagedacht, dat het leven er zo verschrikkelijk anders uit kon zien als je niet naar de perfecte normen en waarden geschapen was.''
Ik begon me te interesseren voor die oneffenheden, en na verloop van tijd begon ik de scharminkels die ik eerst doorzapte juist te kiezen en op repeat te zetten. Wij waren voorzien van prachtige lichamen, wij waren gelukte mensen, maar zij wisten ook van zichzelf dat ze mislukt waren, niet perfect, dat het ze aan iets ontbrak. Toch gaven ze het niet op, ze bleven niet thuis, besloten met de convertible het ravijn in te rijden of kozen ervoor punniken als hobby te nemen in plaats van het modieuze uitgaansleven waar je in je eigen glossy leeft.
 Ik begon contact te zoeken met de scharminkels maar bij hen kreeg ik meer afwijzingen dan bij de hunks die wisten dat ze een hunk waren. Misschien dachten ze dat ik een geriatrische lover was of eigenlijk viel op gemuteerden en gehandicapten, misschien wisten ze niet wat ze met een uitnodiging van zo'n mooie meid als ik moesten, dat ik ze voor de gek zou houden. Een aantal die ik verscheidene keren uitnodigde en die uiteindelijk toestemden zeiden dat tegen me.
''Ik begon contact te zoeken met de scharminkels maar bij hen kreeg ik meer afwijzingen dan bij de hunks die wisten dat ze een hunk waren.''
Daar had ik nooit over nagedacht, dat het leven er zo verschrikkelijk anders uit kon zien als je niet naar de perfecte normen en waarden geschapen was of er alles aan deed om daar naar te lijken door je body te laten opereren of uren aan de body-work-out te besteden. Vanaf de eerste keer dat ik het met een 'gemuteerde' deed, met een mens die niet glansrijk via de wetten van the survival of the fittest mee kon hollen, raakte ik er eigenlijk aan verslaafd, omdat ze interessanter waren dan de gewone ingeoliede hardbody's.
Ik denk dat ik daar de eerste stap zette die later nog tot de ondergang van The Touch Down heeft geleid, maar dat is ongetijwfeld te veel eer voor een domme huppelkut als ik ben, maar je weet het soms niet.'' ('Dagboek van een Discoganger', Lisa Page) door Literatuuraire
bron: .punt.nl |
|
|
|
Hear, New Yorker, Hear
Verhaal |
|
06 Juni 2006 | 18:39:41
|
 Writing under the influence. (18 Minutes) Nietzsche believed in limitless possibility. The world knew better. (38 Minutes)
Skirting success is harder than it looks. (21 minutes)
A scientific attempt to discover why we laugh. (39 Minutes)
Looking for method in the mess...(24 Minutes)
What holds a young dancer back? (11 Minutes)
GROWING UP
bron: .punt.nl |
|
|
|
WK, de warming up
Sport |
|
06 Juni 2006 | 18:25:30
|
 Henk Spaan maakte het voetbal salonfahig door er zodanig over te babbelen dat hij de schoonheid van het voetbal onder woorden probeert te brengen. We mogen hem gerust rekenen onder de intellectuelen die er de ballen verstand van hebben. Onnavolgbaar hoe hij zich stoort aan een mascotte (Dutchy) die zonodig op de foto moet met het Nederlands elftal en hij draait zijn hand ook niet om om een WK-testje te presenteren bij BNN en bij Parool becijfert hij voetballers onder de door hem zelf uitgedachte criteria.
''Het was een missie, in zekere zin om voetbal en literatuur samen te brengen. Hij minacht mensen met minachting voor het voetballen. Schrijven over voetbal wordt nog steeds niet geaccepteerd. Een van de leukste feitjes die Spaan de de laatste jaren las, is dat die leuke vent met dat brilletje die zeventig jaar het Franse literaire tv-gramma Apostrophes heeft gepresenteerd, Bernard Pivot, een enorme fan is van St. Etienne. Hij heeft daarover volgens mij ook een boek geschreven. Dat zijn de echte mensen. Nee mensen die het niet snappen dat je voetbal mooi vindt, daar heeft Henk geen geduld mee. Neem de boeken The Beautiful and Damned van F. Scott Fitzgerald, of A Handful of Dust van Evelyn Waugh? ''Je snapt het of je snapt het niet.', aldus Spaan.
''Voetbal is een brug naar zijn kinderjaren waardoor een gedicht erover automatisch een nostalgische lading krijgt.''
Binnenkort komt er een bundel voetbalgedichten van hem uit (De kop van Kuijt) waar hij heus wel nerveus over is. Diep in zijn hart weet hij dat hij de enige is die ze zo schrijft. 'Dat zegt meer over de oorspronkelijkheid dan over de kwaliteit, dat weet ik ook wel.' Poëzie is voor Spaan de mooiste manier om een gedachte of een gevoel beknopt en verrassend weer te geven. Een goed gedicht volgens hem? ''Ik moet het geschreven willen hebben. Ik houd van sentiment. Wilmink en Nijhoff schamen zich niet voor onvervalste sentimenten. In hun poëzie staat nooit één woord te veel. Dat is ook een kwaliteit die ik bewonder. Weet je wie vroeger mooie gedichten schreef? Gerrit Komrij. Voetbal is een brug naar zijn kinderjaren waardoor een gedicht erover automatisch een nostalgische lading krijgt. Het is geen doel. Jeugd is een belangrijk aspect van het voetbal, van sport in het algemeen trouwens. Tot slot: hoe schat hij de kansen van Oranje in op het komende WK? ''Wie reëel is geeft Nederland weinig kans. Te weinig wereldklasse, een heel smalle bank. Maar het is de magie van Van Basten die je ondanks alles laat hopen.' En Duitsland? 'Duitsland is slecht, maar dat zegt niks. In 1990 waren ze ook slecht.' Fragmenten aan elkaar vastgeplakt en verwerkt tot 1 verhaal uit Het interview met Meander
bron: .punt.nl |
|
|
|
the picture of dorian gray
Boek | klassiek
|
06 Juni 2006 | 14:13:14
|
"Always! That is a dreadfull word. It makes me shudder when I hear it. Women are so fond of using it. They spoil every romance by trying to make it last forever. It is a meaningless word, too. The only difference between a caprice and a lifelong passion is that the caprice lasts a little longer" p 47
Met een reis van Berlijn naar Namen voor de boeg realiseer ik me dat ik te enthousiast mijn boeken vooruit heb gestuurd. Geen boek meer. Ik besluit mijn leeslot aan de bumerang boekhandel over te laten. Tweedehands boeken met een heel kleine Engelse selectie. Liefst een stimulerend boek, de detectives kunnen altijd nog. Het werd 'The picture of Dorian Gray".
Een echte klassieker. Het boek is in 1891 (18!) voor het eerst verschenen en nog wonderbaarlijk leesbaar. Dorian Gray is een uitzonderlijk mooie verschijning die door het zien van een geschilderd portret van hem opeens bewust wordt van zijn eigen op hande zijnde verval en wenst dat hij altijd zo jong zal blijven als dan op het doek.
Buiten de obvious leeslijn van een jongeman (Dorian) die door een wreed intelligente man (Lord Henry) wordt beinvloed, is het verhaal een aaneenrijging van allerlei uitspraken en theorieen uit die periode. De moeite waard om eens over na te denken, hoe ridicuul bepaalde stellingen ook zijn. The picture of Dorian Gray wordt nog eens extra interessant door de vermeende parallellen tussen de levens van de hoofdpersoon en die van Wilde. Maar zoals hij zelf in het boek zegt "the only things that one can use in fiction are the things that one ceased to use in fact." Hoe dan ook een opstandig boek dat zeker in die tijd tegen behoorlijk wat heilige huisjes aan schopte. Nice.
|
|
|
|
Een beideseksenvrouw
Boek |
|
06 Juni 2006 | 10:26:56
|
Platonisch zonder poespas
Tussen personen
Ineke Walravens
Bestaat er al een roman die tijdens het Brabantse Carnaval speelt? Voor mij is dit de eerste.
Het beschrijft op eenvoudige wijze de problematiek van een 'ideaal
Platoniaans wezen', dat in de voorwereldlijke tijd als twee-éénheid één
was, maar te sterk tegenover de Goden die aldus besloten het te delen,
in man en vrouw, zodat we nu als mensen de hele tijd op zoek zijn naar
onze wederhelft waarvan we zo bruut gescheiden zijn. Van dergelijke
hoogdravende filosofie is echter in dit boek geen sprake, en dat is wel
zo verfrissend.
Anne is geboren met een androgyn lichaam. Haar vader wilde een
meisje, maar ze wordt niet ontdaan van haar plassertje. Liefde lijkt
onmogelijk voor haar. Ze heeft één vriend, die ze onvoorwaardelijk
gelooft, en op jacht naar geluk laat ze zich overhalen het carnaval als
jongeman te gaan vieren. Gevaarlijk, want het dorp waarin ze woont en
is opgegroeid bloeit bij roddel en achterklap en het schandaal is
alleen aan de dokter bekend.
Eugene, de vriend, blijkt een onversaagde Don Juan, en initieert
Anne in het verleideersspel. Als ze echter succes boekt bij de stadse
Marthe ontpopt Eugene zich als een concurrent.
Tijdens het driedaagse carnaval, tot aan het verbranden van de hooipop
op het dorpsplein volgen we de onzekere Anne die een heel nieuwe wereld
ontdekt, 'van de andere kant'.
Drama volgt als vriend Eugène zich ontpopt als een gefrustreerde
profiteur, die alles op alles zet om succes te krijgen met zijn
zelfgefilmde documentaires.
Een onverwacht fris verhaal met een welhaast Grieks/Mythisch
gegeven, vertelt zonder kapsones en moeilijkdoenerij, in de voor het
thema ideale setting van het 'zottencarnaval', waarbij iedereen iemand
anders is dan gewoonlijk, en alles mogelijk lijkt.
Tussen personen blijkt het niet altijd te lopen zoals verwacht, en
in de wereld van 'normale mensen van vrouw en man' hebben
tussenpersonen, die nooit homo of hetero kunnen zijn, want ze zijn man
en vrouw tegelijk, het onverwacht moeilijk, zelfs als aan redelijke
verachtingen voldaan lijkt te kunnen worden...
Een aanrader voor wie houd van ándere literatuur. Servo Uitgeverij, Assen 2005
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
Hand onder de Kin
Kunst |
|
06 Juni 2006 | 00:55:17
|
 Als je er eenmaal op gaat letten kom je ze steeds meer en meer tegen. De hand onder de kin van de kunst. Ik schijn er dol op te zijn en na wat zoeken vond ik er een paar.
Goya, Munch, De Chirico en nog een De Chirico, Van Gogh, Durer en nog een Durer. Iemand zei tegen mij: ''Als je echt je hand onder je kin houdt om als het ware je hoofd omhoog te houden dan lijk je supervermoeid of verveeld. Met zo'n vingertje omhoog maakt het je ineens intelligent. De kin vasthouden maakt weer nadenkend.''
Heb jij nog zo'n melancholische voor zich uitstarende 'hand onder de kin/hoofd'?
bron: .punt.nl |
|
|
|
Het genie van Voskuil's reality-romans
Boek |
|
05 Juni 2006 | 16:27:47
|
De favo's van Liet! (Voskuil)
Mijn fans willen graag weten wat ik eet, drink, lees, luister, bekijk, doe.
Daarom
vanaf nu de serie: de favo's van Liet. Zodat iedereen een handleiding
heeft voor de dingen die goed en mooi zijn en het leven, uiteindelijk,
de moeite waard laten zijn, als alle illusies naar de knoppen bennen
De
televisieserie over het studentenleven van de jaren vijftig, 'Bij nader
inzien', zou worden herhaalt. Dat was een mooie gelegenheid om eens een
dik boek te lezen en daarmee mooie sier te maken op je boekenlijst. En
zo begon ik ooit aan de prachtige dungedrukte pil Bij Nader Inzien van
J.J. Voskuil. De langzaamheid van de scènes, de onderlinge verhoudingen
van het vriendenclubje, het leek allemaal 'echter dan het leven.' Niet
jong en snel, maar het leven langzaam en saai zoals het zich elke dag
afspeelt. En wat ons als gymnasiumleerlingen te wachten zou staan in De
Grote Stad.
Na één boek van Voskuil wilde je wel meer, zelfs
na 1200 pagina's krap gezette tekst, maar Voskuil had het bij een
magistraal debuut gelaten. Beter kon ook niet.
Gelukkig hadden de
vrienden van Maarten Koning/ Voskuil af en toe ook een boek geschreven,
zoals Bert Weijde en Frida Vogels. Waarmee in vaak eenzelfde stijl en
met langzame snelheid kennis van het 'Voskuilmilieu' kon worden
uitgebreid.
En toen kwam er Het Bureau. De aankondiging van 5500
verse bladzijden Voskuil was een Hemelse voor de fans. Ik zie de
aankondiging nog op mijn netvlies staan, een klein bericht op de
voorpagina van De Volkskrant... Helaas was het steeds lang wachten op
het volgende deel, langer dan je ze uit las...
Als student
inmiddels had ik me hier en daar ingeschreven bij uitzendbureau's om
mijn dure hobby's te bekostigen. Begin december komt er een
telefoontje. Of ik als letterenstudent geïnteresseerd was in een
baantje bij een instituut van het KNAW wat ik wel zou kennen, het
Meertens Instituut voor Volkskunde, dialectologie en nog wat.
WAUW!
Van Het Bureau van JJ Voskuil blaas ik de intercedent in zijn oor?!
Maar een baantjesverdeler in De Grachtengordel is niet ZO cultureel
onderlegd dat hij dat ook nog kende.
En zo werd ik te werk
gesteld gedurende een jaar in het gebouw aan de Keizersgracht wat
helemaal de sfeer van de boeken ademde, waarin dezelfde medewerkers
dezelfde tikken hadden als door Voskuil beschreven en door Maarten
Koning opgemerkt, en zo beleefde ik de reality-roman lang voordat de
reality-tv was uitgevonden...
Overigens heb ik Voskuil met zijn
Franse vakantiedagboeken gelaten voor wat ze waard zijn, want inmiddels
weten we wel hoe hij denkt over het zogenaamde Ideale bucolische leven
en dat autorijders eigenlijk fascisten zouden zijn als ze moesten
kiezen in de Tweede Wereldoorlog aan welke kant ze stonden...
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
De huidige pen van Claire Polders (3-1)
Persoonlijk |
|
05 Juni 2006 | 14:13:48
|
 Eindelijk kon Claire Polders aan mijn verzoek voldoen, want ze heeft de deadline gehaald. Ze moest een verhaal schrijven voor de nieuwe versie van '25 onder 35', een verhalenbundel met 25 verhalen van schrijvers onder de 35 jaar. Ze weet niet wie er nog meer in staan, maar wat ze wel weet is dat Said El Haji en Annelies Verbeke de bundel hebben samengesteld en hoogstwaarschijnlijk zelf ook een bijdrage leveren. Het boek ligt in september in de winkel en 'nee dit is geen verkooppraatje' benadrukt ze. Geeft niks, Claire, je mag van mij een verkooppraatje houden omdat je het hebt aangedurfd maar liefst 2 foto's van je huidige pen te nemen!
 Claire Polders: ''Ik schrijf vooral op de computer, maar als ik niet thuis ben, heb ik altijd een notitieboekje bij me. In mei kocht een goede vriendin van mij een mooie pen voor me en sindsdien schrijf ik daarmee. Ik heb helaas geen spectaculair verhaal voor je over hoe ik de vulpen van Camus hier in Parijs op de kop heb getikt en hoe zijn genialiteit mij via die pen inspireert. Ik heb twee foto's voor je gemaakt, één met alleen de pen en één met op de achtergrond een paar van mijn favoriete boeken. (Ik vond die eerste foto zo saai). Ik hoop dat dit is wat je zocht.' Zeker. Gevonden! De kracht van deze foto's zit 'm vooral in dat notitieboekje; wat staat daar in? En wel op de eerste pagina? Meteen gevraagd natuurlijk. Of ze die eerste pagina exclusief wil overtikken voor Blogbuster Magazine. Wordt misschien vervolgd dus (alhoewel ik er een hard hoofd in heb en we er maar niet van uit moeten gaan). Het zou haast ondraaglijk zijn als ze het niet doet. Noem het een obsessie, maar zodra er dit soort notitieboekjes ergens liggen, heb ik de neiging ze meteen op te slaan. Helemaal als ik in de wetenschap verkeer dat het een notitieboekje van Claire Polders betreft!
bron: .punt.nl |
|
|
|
Weblog joris waanzinnige
|
|
04 Juni 2006 | 18:30:33
|
Ik ben ongelofelijk
boos op web-log!
En ik verwacht iedereen met mij die een web-log account
heeft/had!
Waarom? Niet eens omdat het binnen bepaalde waarden ineens
geld gaat kosten om je weblog aan te houden: er zijn voldoende gratis
weblogdiensten dus waarom zou je bij weblog blijven? Is denk ik iets wat Ilse
vergeten is in hun waan van commercieele rentabiliteit. En vervreemding van
haar liefste fans die zoveel jaren zo blij waren er alles aan te doen een zo
frequenteerbaar mogelijk weblogje bij te houden.
Succes gaat bestraft worden.
Is niet erg, dat is met de belastingen ook zo: verdien je
meer betaal je meer.
Maar persoonlijk had ik een hele infrastrucktuur opgebouwd
voor het logjes bouwen.
Foto's op photobucket, op klein formaat, makkelijk op te
laden, als je de tekst en de foto klaar had staan knutselde je een logje binnen
de minuut.
Gaat niet meer.
Net zoals bij punt en blogspot moet je nu de plaatjes
opladen vanaf je computer. Nou weet ik niet zoveel van computeren, want dat
lijkt me onzin om daar meer dan nodig vanaf te weten. Maar nu net dit kon ik
wel.
En nu hoppa, OOK al die foto's in voorraad voor logjes op
photobucket staan daar ineens voor niets en niemandal.
Het liefste zou ik gewoon helemaal die weblogs na deze minne
aktie opheffen, maar inmiddels ben ik beroemd en berucht en staat bij menig
literatuurliefhebber dit adres bij de favo's, inclusief De Grachtengordel!!!
Als iemand antwoorden heeft op de vraag: hoe kun je nog
makkelijk foto's van photobucket inpassen in je logjes van web-log lees ik het
graag.
Misschien ben ik een interactieve domhoofd maar ik stel
prioriteiten: dingen die makkelijk kunnen moet je niet moeilijk maken.
Ilse gefeliciteerd!
Zelfs als je op de beheerlink in je verhozen weblog klikt wordt je naar de oude beheerpagina doorverwezen! zo dom!
Als
iemand me kan vertellen hoe ik foto's vanuit photobucket makkelijk in
mijn logjes van punt of blogspot kan zetten hoor ik het ook graag.
Oja,
als punters nu denken, wat een pooier! weblogger en punter en
blogspotter! Bedenk dan: alle spots hebben een verschillend publiek, en
als de helft van mijn literatuuraire sites voor de promotie van mezelf
is, is de andere helft ter meerdere eer en glorie van de literatuur!
Want daar is nog steeds te weinig van kwaliteit op logjes!
Help mij! En de literatuur!!! Debutanten, onbekende boeken, een ándere stem! Ik ga even vals gillend stoom afblazen...
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
Je eigen roman?
Marketing |
|
04 Juni 2006 | 16:24:50
|
Je eigen roman?!
Veel
mensen willen een eigen roman hebben. Zelfgeschreven is veel werk. Net
hoor ik op de radio dat je in Frankrijk nu je eigen roman kunt
bestellen. Je geeft personages op, favoriete scènes, stijl van de roman
(thriller, detective, sprookje), en nog een aantal andere wensen. Na
een paar dagen heb je je eigen roman thuis, gepresonaliseerd, het
ideale boek wat je zou willen lezen, met jezelf en/of je vrienden in de
hoofdrol, 180 pagina's dik voor 33 euro.
Er zit helaas geen schrijver te ploeteren voor die prijs. Er is sprake
van een computerprogramma wat aan de hand van de opgegeven variabelen
aan de slag gaat.
Info uit een telefoontje van Philippe Bouvard in Les Grosses Têtes op RTL-radio.
Het leek me opzienbarend genoeg om het hier even te melden.
De bestelsite:
http://www.ed-comedia.com/ Oja, als er mensen hun gepersonaliseerde roman of levensverhaal
geschreven door Literatuuraire wensen te ontvangen, hoeven ze maar een
meeltje te sturen, dan gaan we kijken wat we kunnen doen. De prijs zal
iets hoger liggen dan 33 euro, dat moet u als basisuurtarief zien,
buiten reis- en verblijfskosten.
Uw leven geliteratuurairiseerd! De echte fans beginnen vast te sparen
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
Richard Osinga's romanstukje
Marketing |
|
30 Mei 2006 | 10:20:21
|
In de hal waar ik werk hangt een klok. Ik heb nooit gelet op de tijd, maar nu ik alleen de klok en de varkensbuiken als gezelschap heb, zie ik hoe de dag in kleine stukjes van niets verdeeld is. De secondewijzer springt steeds een klein stukje verder, zonder dat er iets gebeurd is, zonder dat ik een buik heb gepakt, zonder dat er een rib door de lucht gevlogen is. Allemaal stukjes tijd waarin er niets gebeurt, maar na een uur is de bak leeg. De wijzer staat steeds even stil en gaat dan weer verder. Ik vraag me af wat de seconde is, het moment waarop hij stil staat of het moment dat de wijzer beweegt naar het volgende streepje. Greuter komt aanlopen. Hij schreeuwt me iets toe. Zijn boze toon hoeft niet te betekenen dat hij kwaad op me is. Zo praat hij altijd. Ik pak een buik en begin zo goed als het gaat de buik van de ribben te ontdoen. Greuter kijkt toe. Hij slaat me op de schouder. Ik ben een goede uitbener. Ik kom er wel. 'Hou je van voetbal?' Cantona heeft zijn mond vol en schudt zijn hoofd. 'Waarom noemen ze je dan Cantona?' 'Quand on n'a que la philosophie,' zegt hij. 'Wat is filosofie precies?' vraag ik. Voor mij is het een woord zonder betekenis. Ik heb alleen gevoetbald. 'Een filosoof is iemand die elke vraag beantwoordt met waarom.'
Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
Kluun, geen miskleun
Boek |
|
22 Mei 2006 | 16:28:23
|
Kluun, geen miskleun
De Weduwnaar
Kluun (pseudoniem van Raymond van der Klunen)
Wie niet weet wie Kluun is heeft de afgelopen tijd cultureel
gezien onder een steen doorgebracht. Voor die elite zal ik het ff uitleggen:
Kluun is een schrijver die op meest succesvolle wijze zijn miserabele leven
beschrijft.
Van zijn debuut, de memoires rond de kankertijd van zijn
vrouw, 'Komt een vrouw bij de dokter', gingen er honderdduizenden over de
toonbank. Het vervolg, 'De Weduwnaar', is vers van de drukpers al een kaskraker
die in tienduizenden de boekwinkel uitvliegt.
De roddel en de serieuze pers springt er direct boven op,
want Kluun stimuleert verkoopaantallen. Roddel roddelt blij, Kulturele
supplementen klagen met de neus in de wind. Kluun weet wat hij doet, hij is in
het 'echte leven' een snelle reclamejongen.
Met de bravoure van een Amsterdam-Zuidse cafétijger en in de
toon van stoere-jongens-krentebollenpraat vult hij zijn boeken, die afgelebbert
worden door de Grandcaféchicks als Baily's met melk. Ze geilen op beroemdheid
en vreemdgaan.
De sleutelscène uit het boek speelt zich af in een hagelwit
Joop!-pak als hij net zijn vrouw met een witte filmlimo eindelijk na twee jaar naar de begraafplaats mag
brengen: 'Hier lopen we dan' (...) 'Ik ben er nog steeds niet uit wat hier de
bedoeling van is, maar als ik zelf niet de pineut zou zijn, zou ik bijna
respect kunnen opbrengen voor degene die
dit script heeft verzonnen: hedonist wordt verliefd, trouwt, krijgt
kind, gaat vreemd, vrouw wordt ziek en overlijdt, hedonist blijft alleen over
met dochter en een vraagteken over de zin van dit alles. Zo verzin ik ze zelf
niet hoor.'
Je zou kunnen denken aan een pastiche, aan een soap, aan een
Hollywoodscènario voor een B-film. Dat zou geniaal zijn! Maar het
ontluisterende is dat uit deze zin de volkomen onmacht klinkt van een boerenlul
die zijn magnetofoon volkletst, het vervolgens uittikt en een serieuze uitgever
zo gek krijgt om het pak papier op de markt te brengen.
Kletskoekstijl, polderlompheid, plomp van de koude grond. Om
het geheel cachet te geven kun je hier en daar denken aan situaties uit Turks
Fruit, van Jan Wolkers, of Ik Jan Cremer, van Jan Cremer. Het verschil is dat
de eerste een literaire pen voerde en de tweede 99% van zijn als 'waargebeurd
verhaal' verkochte pil had verzonnen.
En door deze shit te bespreken in de serieuze literaire
bijdragen wordt nog bijgedragen aan de hype, zelfs Martin Ros besprak het boek
begeesterd in zijn onvolprezen boekenrubriek bij de Tros op zaterdagmorgen.
Zelfs de fijnbeneusde liefhebber wordt belazert.
Maar Kluun bedondert de boel niet. Vrouwen en Leesvolk
willen door commercie en schrijvers bedondert worden. Hoe bedonderder hoe
liever.
Podium, Amsterdam 2006
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
Sexy Columns
Sexualiteit |
|
21 Mei 2006 | 18:52:33
|
Columns van een leesbare nymphomane
Lust - Liefde, seks en bambihertjes
Iedereen die weleens een beetje rondsurft op internet komt wel op de snelle site van Spunk!
Op die site kunnen we al een tijdje genieten van de keihard openhartige
columns van de helemaal geweldige heel hard superleuke en jonge
menselijke Renske, die ons seksueel wakker schud en er voor zorgt dat
we ons nergens meer over verbazen. Op relationeel en seksueel vlak.
Vogelen is neuken op z'n Duits. Renske d'r vriendje zou kunnen voorstellen,
op de wc van het winkelcentrum. Renske zou klagen over de onhandigheid,
maar er vervolgens voor gaan, gierend van de zenuwen, gillend toegevend aan de
pijn van haar rug. En later mogen wij, lezertjes, het lustig lezen...
---------------------------------------------------------------------
Met meer stijl dan Heleen van Rooyen vertelt ze ons wat ze allemaal
meemaakt en hoe ze erover denkt, met veel humor en intelligente
invalshoeken.
In andere gevallen zou het een negatieve opmerking lijken maar als
ik zeg dat Renske eigenlijk de sprekende kut van de hedendaagse jonge
schrijvers is bedoel ik daar alle goeds mee.
Voorbeeldje van haar welsprekendheid: 'mijn afgetrainde verstand'.
Als dat in je opkomt zitten er meer prettig functionerende hersentjes
in je blije blonde koppie dan van een heleboel domme blondjes bij
elkaar.
De nieuwe (?) frisse elitaire aandoende uitgever Rothschild & Bach
geeft in samenwerking met de website Spunk! sinds kort de meest
populaire teksten van die site uit, waaronder de columns van Renske.
Inmiddels binnen een jaar aan de vierde druk toe, die feestelijk
verschijnt met een kado voor alle fans: 5 columns bonusmateriaal!
Dat is nog eens een vrolijk initiatief!
Vooral omdat het bonusmateriaal meer lijkt op de ruwe versie van de
stukken van De Greef, zoals ze nog na te lezen zijn in het archief van
de Spunk! - site.
Bij de derde druk staat al aangegeven, dat het om een herziene editie
gaat. De stukken zijn misschien gestroomlijnd, wat ongelukkig
rammelende zinnen zijn rechtgezet, misschien is hier en daar de ruwe
logica wat meer gepolijst.
En dat vind ik eigenlijk jammer. Op de website staan de columns,
tenminste de eerste columns, in mijn herinnering als fonkelende, vers
uit de aarde opgewroette doffe truffels. De modder er nog aan, niet zo
netjes in plakjes geurig in het zoveelsterrenrestaurant door je risotto
heen. Als een klodder caviaar wat - pats - op je aanrecht valt als je
het blik wat onhandig hebt geopend, ongeduldig. Niet netjes in een
zilveren opdienschaaltje op blankgesteven tafellinnen.
Columns fris en fruitig voor de geest en het gevoelsleven van de
lezer - mits met mate, want al te veel sex-hier-en-sex-daar, wordt
vermoeiend - maar persoonlijk heb ik ze liever wat brutaler, in de
webversie - hoewel letters op papier natuurlijk 100.000 keer lekkerder
weglezen.
Net als een lustige verhalenbundel van de nymphomane Anais Nin: niet alles in één keer consumeren.
Maar wél verplichte leeskost! Net als een goeie portie seks op zijn tijd, en een condoom om, voor veiligheid.
www.rothschildenbach.nl
www.spunk.nl
www.renskedegreef.nl
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
de tak waarop wij zitten - Mark Cloostermans
Boek |
|
21 Mei 2006 | 17:22:01
|
|
Wordt het niet eens tijd om de marketing van boeken professioneel aan te pakken? Is het onze eigen schuld dat Vlaanderen geen / amper allochtone schrijvers heeft? Moeten onze schrijvers Vlaams of Zuid-Nederlands als taal hanteren? Welke richtingen kunnen we nog uit met de leesbevordering? Heeft de literatuur op een podium een nieuwe impuls nodig?
Deze vijf vragen over de literatuur en het boekenvak worden misschien niet beantwoord, maar toch uitvoerig bediscussieerd in De tak waarop wij zitten. De bedoeling was niet om boude meningen te verkondigen, maar om de bestaande, verspreide standpunten samen te brengen en tegenover elkaar te zetten, zodat de lezer de discussies als het ware live bijwoont.
Dit alles lees ik op de website van Epo die deze berichten uit de boekenbranche in opdracht van Antwerpen Boekenstad op haar website promoot. Het boekje leest vlot en de 142 blz (inclusief voetnoten) staan garant voor een avondje literair brainstormen. En toch. Het werk dat de bedoeling heeft om een beter beeld te scheppen over het literaire Vlaamse wereldje, geraakt zelden uit haar reportagestijl weg. Het duidt euvel, maar brengt voor mij geen echte oplossingen. Het is een boekje dat voor de leek een mooie maar beknopte kijk over de uitgeversmuur biedt, maar wie vertrouwt is met de geplogenheden van de uitgeverijen en hun acolieten zal hier niets nieuws lezen.
Trouwens, 15 € voor een boekje dat een bundeling brengt van essays die men, volgens mij, gemakkelijk kan terugvinden op internet of in weekbladen als Knack lijkt me overdreven. Gelukkig kregen de aanwezigen van het boekenbal het gratis.
Lees hieronder het interview dat verscheen in het Nieuwsblad nav van het boek:
,,Iedereen die goed schrijft, wordt uitgegeven''
Vijf manieren om het Vlaamse boek beter te doen verkopen
Doorheen het boek De tak waarop wij zitten, dat de discussies bundelt van de ,,Staten-Generaal van het boek'', loopt één opmerking als een rode draad: de marketing van boeken kan beter. We legden vijf provocerende stellingen voor aan uitgever André Van Halewyck; schrijvers Tom Naegels en Peter Verhelst; Carlo Van Baelen, directeur van het Vlaams Fonds voor de Letteren; en Cyriel Van Tilborgh, die onder meer voorzitter is van het Willem Elsschot Genootschap.
Imagoprobleem
Stelling 1: Het boek heeft een imagoprobleem.
Van Baelen : ,,Het imago van het boek is erg elitair: het is duur, slorpt veel tijd op en doet beroep op intelligentie. Bovendien is het boek geen onderdeel van het dagelijkse bestaan, zeker niet in Vlaanderen. Het valt me altijd op dat ik in alle Ikea-showrooms boeken in de rekken zie staan, maar nooit in typische Vlaamse meubelzaken. Ook in soaps zie je zelden boeken en politici praten nooit over boeken. Het imago van het boek is fout.''
Naegels : ,,Dat is een onzinnige stelling. Ik denk dat er nog veel boeken gekocht worden en dat veel mensen lezen niet saai of vervelend vinden. Er is wel een groeiende groep die minder tijd vindt om te lezen, maar die heeft ook minder tijd voor andere vrijetijdsbesteding.''
Van Halewyck : ,,Misschien is zelfs het tegendeel waar. Er worden heel veel boeken gekocht en gelezen. Er is voortdurend aandacht voor de nieuwste oogst en de nieuwste hypes, zowel bij de media als bij het publiek. Ook bij de jeugd zijn boeken niet meer alleen voor de nerds : het succes van Harry Potter is daar het bewijs van.''
Van Tilborgh : ,,Boeken zijn helemaal niet elitair. Het grootste probleem is het massale aanbod. De oplossing is investeren in taal en vormgeving zodat je een prettig boekgevoel creëert voor de lezer nog maar begint te lezen.''
Verhelst : ,, Het Vaginaboek en de boeken van Pieter Aspe hebben helemaal geen imagoprobleem. Literatuur volgens mij ook niet. Ik merk dat literatuur niet enkel meer voor nerds is. Het probleem is dat er naast lezen nog twee miljoen andere dingen te doen zijn. Boeken zijn elitair in de goede zin van het woord. Ze zijn duur, je kunt ze niet passief consumeren, lezen is actiever dan bijvoorbeeld naar een cd luisteren.''
Naegels : ,,Boeken zijn toch helemaal niet duur? Als je met het gezin naar Walibi gaat, ben je veel meer geld kwijt. En je kan je boeken gratis ontlenen in de bibliotheek.''
Reclame in media
Stelling 2: Uitgeverijen rekenen erop dat de media hun reclame zullen voeren. Verhelst : (lacht) ,, Dat is zeer cru gesteld. Maar uitgeverijen doen zeker en vast beroep op de media, het is de enige manier om een boek aan de man te brengen. Als je met je kop op de televisie kan komen, word je bekend. Ik denk dat vooral televisie belangrijk is.''
Naegels : ,,Dat klopt, het heeft met geld te maken. De productiekosten van een boek zijn erg hoog, maar zodra het gedrukt is, houdt de taak van de uitgever zo goed als op. De promotiedienst probeert de schrijver nog in allerlei programma's, kranten of tijdschriften te krijgen, en daarvoor ben je dus afhankelijk van de goodwill van de media. Dat is het grootste probleem in de literaire sector.''
Van Halewyck : ,,Absoluut niet mee eens. Bij de promotie helpen de media de uitgevers inderdaad, maar boeken bieden ook ontzettend veel aan diezelfde media. Denk maar aan de memoires van Martens of het boek van Jean-Marie Dedecker.''
Van Baelen : ,,Recensies zijn inderdaad gratis reclame, maar hun impact is erg beperkt. Voor advertenties is er geen budget.''
Van Tilborgh : ,,Deze stelling is grotendeels juist. Uitgeverijen zouden zoals autofabrikanten meer moeten investeren in hun merk.''
Verhelst : ,,Mijn uitgever geeft ongeveer tweehonderd boeken per jaar uit en er zijn zes redacteuren. Daar moet je er echt een van opeisen voor je boek. Ik bemoei me met alles bij mijn uitgeverij en ik weet dat Tom Lanoye dat ook doet. Dat moet: veel boeken worden slordig uitgegeven. Dat is heel jammer, want het maakt een boek debieler.''
Van Halewyck : ,,Het kan de lezer niet veel schelen welke uitgeverij er op de cover staat. Ik ben er zeker van dat nu geen half procent van de lezers weet welke uitgeverij De Da Vinci Code uitgeeft.''
Uitgeven is gewone job
Stelling 3: Een uitgeverij is geen ander soort bedrijf dan, pakweg, een bank of een bakkerij.
Van Halewyck : ,,Tot op zekere hoogte ben ik het daar mee eens. Maar een uitgeverij heeft te maken met een mix van cultuur en commercie. Het leuke is dat onze ,,leveranciers'', de auteurs, meestal boeiende persoonlijkheden zijn met een al of niet afwijkend, prikkelend verhaal. Als je in een bank te vaak met een afwijkend verhaal afkomt, sta je in de kortste keren buiten, of aan de top.''
Van Baelen : ,,Niet alle boeken zijn cultuurproducten. Van de 24.315 nieuwe boeken in het Nederlands in 2005 waren er maar 5.557 literaire fictie en non-fictie. In de media wordt dus te veel de nadruk gelegd op cultuur.''
Naegels : ,,Ik denk niet dat uitgeverijen louter op winst uit zijn. Veel uitgevers brengen, uit liefde voor kwaliteit, boeken uit die niet verkocht raken. Een bestseller financiert dan vaak andere auteurs. Ik denk dat er in het Nederlandse taalgebied geen enkele erg goede schrijver is, die zijn boek niet kan uitgeven. Bij platenfirma's hebben zelfs goede artiesten zoals dEUS moeite om een contract te krijgen. Dat is in de literaire wereld niet zo. Iedereen die goed schrijft, wordt uitgegeven.''
Van Tilborgh : ,,In essentie is een uitgeverij inderdaad niet verschillend van een bank of een bakkerij. Hoe meer marketinggericht een uitgever werkt, hoe beter het product dat hij op de markt brengt.''
Verhelst : ,,Natuurlijk is een uitgeverij een ander soort bedrijf. Een bank is puur en genadeloos op winst uit. In de boekenwereld heb je ook zoiets als een symbolisch kapitaal: sommige boeken die niet goed verkopen maar wel literatuur zijn, worden uitgegeven.''
Zo veel mogelijk boeken
Stelling 4: Je kunt maar beter zoveel mogelijk boeken uitgeven, dan zit er misschien een bestseller tussen. Van Halewyck : ,,Flauwekul. Elk boek kost handenvol geld aan prospectie, selectie, redactie, vormgeving, prepress, papier, drukken, afwerking. Per titel zit je toch snel aan 10 à 15.000 euro. Ik ken niet veel uitgevers die daar zo maar mee kunnen smijten. Wij gaan ervan uit dat elk boek dat we uitgeven waardevol, belangrijk en uniek is, en begeleiden het daarom optimaal. Ik denk dat een groot aanbod eerder een luxe is dan een tekort.''
Verhelst : ,,Ik vind het een ongelooflijk rare trend, dit culturele teveel. Het principe wórdt toegepast: als je tweehonderd boeken uitgeeft, en een ervan is een bestseller, dan zijn al je onkosten voor de anderen betaald. Dit systeem kan op lange termijn nadelig werken. Als iemands eerste boek niet voldoet, wordt hij gedumpt.''
Van Baelen : ,,Door de digitalisering is de kostprijs van een boek de jongste jaren gedaald voor de uitgever. De distributie kost bijna meer dan het papier, want de consument wil maar één exemplaar van een boek.''
Naegels : ,,Uitgevers denken ook op lange termijn. Ze investeren in talent waar ze groeipotentieel in zien.''
Van Tilborgh : ,,Ik denk dat het voor een uitgever erg belangrijk is om te schrappen tot er kwaliteit over blijft. Ik vind dat uitgevers meer zelfvertrouwen en fierheid moeten hebben. Uitgevers die hun vak kennen, proeven wat bestsellers zijn. Uitgevers die hun vak niet kennen niet. Dan moeten ze dat niet proberen te camoufleren door zo veel mogelijk boeken uit te geven.''
Niet publiceren voor iedereen
Stelling 5: Je moet niet proberen om iedereen aan het lezen te krijgen, je kunt beter mikken op de reeds overtuigde lezer. Van Halewyck : ,,Leesbevordering is een ander métier dan boeken uitgeven. Ik vertrek vanuit het geloof in een auteur of een thema, en dan proberen we het grootst mogelijke publiek te bereiken. Maar we vertrekken nooit vanuit het publiek.''
Van Tilborgh : ,,Je moet proberen om zo veel mogelijk lezers te doen lezen maar uitgevers zouden duidelijke doelgroepen moeten kiezen, zoals de Bank van Breda zich enkel op ondernemers richt. Anders maken ze het keuzeprobleem van de consumenten alleen maar groter.''
Van Baelen : ,,Boekenheidenen proberen te overtuigen om te lezen is erg moeilijk, omdat er een gigantisch motivatieprobleem is. Daarom is het beter om mensen die weinig of onregelmatig lezen ervan te overtuigen om meer te lezen door goede tips te geven. Bijvoorbeeld via de openbare bibliotheken.''
Verhelst : ,,Boeken worden vaak op boekenbeurzen of na literaire prijzen gekocht als een soort gecreëerde behoefte. Na tien bladzijden denken vele mensen ,,wat is dat?'' om dan tien jaar lang geen boek meer te kopen. Ik spreek hier voor mijn eigen boeken.''
(Griet REDANT en Inge SCHELSTRAETE09/05/2006)
bron: yvesjoris.punt.nl |
|
|
|
Pornofreak te boek gesteld
Boek |
|
20 Mei 2006 | 20:52:11
|
Mark Verver: Alle vrouwen van de wereld
Oppervlakkig kan het debuut van Mark Verver, ‘Alle vrouwen van de
wereld’, gelezen worden als een encyclopedische studie van de porno. Al
op de eerste pagina wordt verklaard dat alles waar het om de wereld in
draait sex is, seks met een x wel te verstaan: brute, harde,
allesverzengende seks. En de drijfveer van de mens de bevrediging van
die ontembare beestachtige lust.
Ook kun je het lezen als een wat sneller vormgegeven verhaal van de
traditionele mislukte jongeman, die zo populair is in de Nederlandse
literatuur. Op de eerste pagina’s komen we te weten dat het verhaal
draait om een eenzame misantroop die bij een winkelcentrum in een huis
woont, met uitzicht op een parkeerplaats en een grijs bestaan als een
kantoormuis lijdt. In zijn jeugd heeft hij wel eens wat kattekwaad
uitgehaald, maar veel succes bij de meisjes heeft hij nooit gehad, een
manke die zijn mistroostige stemming lijkt te hebben getekend voor de
rest van zijn leven, en die hij gesublimeerd heeft in het kijken van
pornofilms.
De roman begint met een pittig leesbare opsomming over waarom de mensen
sex willen hebben. De mens is een beest met als enige behoefte de
lustbevrediging waaraan Nietzsche nog ten onder is gegaan omdat hij gek
werd van zijn eigen theorie om de fysieke drang en de werkelijkheid
filosofisch te onderdrukken. Met het heldere Nederlands van de roman
wappert de lezer als een vrolijke driekleur met de pagina’s in de wind
en de snelheid, de plotspanning naar het einde toe als in een echte
pageturner.
Maar met een verantwoord literaire accent. Het dagelijks leven van de
jongeman wordt onderbroken door essayistische overwegingen. Via de
pornografie en de seksuele bevrediging wordt de lezer ingewijd in de
gebeurtenissen die het karakter van de hoofdpersoon hebben getekend.
Het gaat van kwaad tot erger en de lezer weet dat er wat moet gebeuren,
iets onherstelbaars, iets vreselijks, maar telkens weet de schrijver de
spanning in het verhaal op te voeren door het ‘moment suprème’ nog wat
uit te stellen, zonder dat de lezer verveelt wordt of het idee krijgt
aan het lijntje gehouden te worden, of teveel pagina’s te lezen.
Als je wat doordenkt over de thematiek in de roman ontkom je er niet
aan dat Verver, net als Houellebecq, seks en de pornografie als laatste
waarde in de liefdeloze Westerse samenleving heeft verwerkt. De
hoofdpersoon is uiteindelijk net zo’n kantoorklerk als de favoriete
personages van de wereldberoemde Franse schrijver. Waar Houellebecq
zich uitput in filosofische uitweidingen heeft Verver gekozen de
filosofie te illustreren met vergelijkingen. De hoofdpersoon woont bij
een winkelcentrum en overweegt dat de moderne Westerse mens zijn
initiële dierlijke driften geheel gesublimeerd heeft in het (winkelend)
consumentisme. Hij vindt dit verachtelijk en heeft zich dus op de
seksuele lustbevrediging gestort, hij wil zijn driften niet
onderdrukken. Maar waar het beschaafd aangepaste individu steeds meer
spullen wil kopen raakt de pornograaf telkens iets meer afhankelijk van
zijn groeiende verslaving aan steeds grotere kicks. Hier zien we de
parallel waarin Verver dus het dagelijks consumentisme projecteert als
een nette, algemeen geaccepteerde hoererij. De winkelcentra zijn
eigenlijk de pornoteken voor de aangepaste mens.
 De
lezer is aan het einde van de roman volledig bevredigd, echter met een
prettige begeerte naar meer van deze kundige en inventieve, maar vooral
ook uiterst leesbare schrijver, die zelfs in zijn eerste roman al een
prachtige zedenschets weet te combineren met een spanning en een
verlangen de afloop te kennen die het je moeilijk maken het boek voor
het einde weg te leggen.
Mark Verver is niet de zoveelste populaire figuur die in een
blablastijl een boek wil verkopen dat bol staat van de goedkope
lustbevrediging en de seks. Eigenlijk zullen de pornografen nog
teleurgesteld zijn over de grote discretie waarmee hij de grofste en
goorste scènes toch heel voorstelbaar weet neer te zetten - of is het
de lezer die teveel fantasie heeft of al te vaak geconfronteerd is met
de werkelijkheid die uiteindelijk mensen aanzet tot misdaden die aan
het licht komen in zaken zoals die van Dutroux…?!
Uitgeverij De Geus, Breda, 2004
de website van Mark Verver
Verver's Boeken Top 5, exclusief voor Literatuurweblog. nl
bron: literatuuraire.punt.nl |
|
|
|
BOEK RECENSIE: Neither Here Nor There: Travels in Europe (Overal en Nergens) - Bill Bryson
Boek |
|
22 April 2006 | 15:01:02
|
"The Romans park their cars the way I would if I had just spilled a beaker of hydrochloric acid on my lap"
- Bill Bryson
Schrijver Bill Bryson (van "A Short History Of Nearly Everything", ook een aanrader) reisde in de jaren 70 als backpacker door Europa met een schoolvriend. In het begin van de jaren 90 maakte hij deze reis opnieuw, nu als veertiger. Hij doet o.a. Parijs, Amsterdam, Kopenhagen, Stockholm, Rome, Geneve, Wenen en andere steden aan. Hij beschrijft op een komische manier waarom de Fransozen niet in de rij kunnen blijven staan, waarom Joegoslavisch bier ervoor zorgt dat je benen onvrijwillig de moonwalk gaan doen en hij vraagt zich af waarom er in het bestand met de Duisters niet stond dat ze naast hun wapens ook de accordeons neer moesten leggen.
Een erg leuk boek dus, en helemaal als je het leuk vind om over steden en landen te lezen. Het is wel het beste om het boek in het Engels te lezen, omdat de grappen dan beter tot hun recht komen!
N-joy!
Eindoordeel: ***1/2 out of *****
bron: kerriekoekie.punt.nl |
|
|
|
|
|
.jpg){kind=link}
